In de wolken

6 oktober 2017

Ik vond de vliegreis van Schiphol naar Australië zo meevallen! Casper en Anne vonden alles even mooi. Het opstijgen, waarbij ik hard in de armleuning kneep en deed alsof ik het al heel vaak had meegemaakt, hebben ze breed glimlachend ervaren. Casper vroeg al bij het taxiën of we in de lucht waren. Kun je nagaan hoe “gaaf” hij het vond toen het toestel van Singapore Airlines echt snelheid maakte! In plaats van tranen bij het verlaten van hun bekende vaderland grote ogen die geen genoeg konden krijgen van de kleiner wordende rotondes, weilanden en Madurodam-achtige snelwegen. Het weer werkte mee, schapenwolkjes boven Nederland en daarna een prachtige wolkendeken die de zon reflecteerde waardoor de kids hun blik weer naar binnen richtten en zich daar verbaasden over de in kleine bakjes verdeelde maaltijd. Een dienblad vol cadeautjes. De reis duurde eeuwig, maar de kids bleven avontuurlijk om zich heenkijken. Of naar het tv-schermpje voor zich natuurlijk. Na een toiletbezoek werden de gordels zonder te mopperen weer vastgeklikt, want “dat moet in de gymbus ook altijd”. Ik was zo trots op ze! Tegen de tijd dat we niet meer wisten of de maaltijd die we geserveerd kregen, moest doorgaan voor ontbijt, lunch of diner landden we in Singapore. En oh ja, de kids hadden toen nog geen oog dicht gedaan.

Onze aansluitende vlucht naar Brisbane zou binnen een klein uur vertrekken. Ik geloof dat Anne dat nog een van de meest spannende momenten van onze hele reis vond. Hardlopen naar de gate over loopbanden. Ik had geen tijd om mijn ‘In bed with Madonna’ associatie met mijn gezinsleden te delen, doorlopen! Uiteraard haalden we onze vlucht. Beetje jammer dat er toen, naar het later bleek, een trend werd ingezet dat het vliegtuig steeds iets minder groot en dus iets minder luxe was. Het viel Casper direct op dat de “Nintendo-controler” ontbrak! En we hadden nóg een overstap te gaan. Casper en Anne kregen van de mooi aangeklede stewardessen met knap ingerolde haren, trouwens nog steeds van Singapore Airlines, ook geen welkomstcadeautje meer en geen speciale kinderkoptelefoon. Maar gelukkig, Rob had weer voldoende ruimte voor zijn lange benen. Na een klein beetje gemopper over de vervelende oordopjes, dat ik vooral wijdde aan het oplopende slaapgebrek, overviel me weer dat gevoel van trots en opluchting. Deze reis verliep nog steeds zo gezellig en makkelijk. Anne vertelde me geregeld hoe leuk ze het vond om te vliegen, dat ze het helemaal niet spannend meer vond en dat ze zo benieuwd was naar Australië. Ik zat zelf vol emoties. En toen vielen we eindelijk naast elkaar in slaap.

In Brisbane hadden we drie uur de tijd om ons laatste vliegtuig te halen. We waren nu echt in Australië! Voor ons gevoel waren we net een dagje op reis, alsof we die ochtend pas waren vertrokken. Maar we waren inmiddels al meer dan 24 uur onderweg. Als echte wereldreizigers liepen we door de vele detectiepoortjes, lieten we ons besnuffelen door een drugshond en toonden we meewerkend onze paspoorten en boardingpasses. Elke Aussie die we spraken, over waar de gate was, welke bus ons naar ‘domestics’ zou brengen, waar we iets te eten konden kopen of waar de toiletten waren, bekeek en beluisterde ik kritisch. Zij waren tenslotte mijn nieuwe landgenoten, potentiële buren en vrienden. Mensen waren aardig, in voor een praatje, reageerden geduldig en welcoming. Top, wat een fijne binnenkomer! In Brisbane hadden we op het nationale vliegveld, ‘domestics’, tijd om iets te eten. We kozen ‘pie’. Kleine hartige taartjes met een soort ragout vulling en die smaakten net zo aardig als de mensen die ik kritisch had bekeken. Interessant en, als je bedenkt door hoeveel douane poortjes we zijn gegaan, nogal verontrustend was de ontdekking dat Anne in een van haar jaszakken minstens tien grote, glimmende kastanjes uit Nederland had meegenomen. Werkelijk! Uren heeft Rob staan boenen om schoenzolen, tuingereedschap en fietsbanden te ontdoen van elk restje Hollandse natuur. En Anne smokkelt een hand vol zaden mee de oceaan over. Toch nog ruim op tijd meldden wij ons bij de gate voor onze laatste vlucht.

Het laatste uur naar Sydney vloog voorbij. Vanuit een klein Virgin toestel, “net een bus!”, keek ik samen met Casper om 22.15 uur lokale tijd vol verwachting door het vliegtuigraampje naar onze nieuwe woonplaats.

Wil je het ook van de andere kant bekijken? Volg mijn blog door in de rechter kolom je mailadres in te vullen. 

2 gedachtes over “In de wolken

  1. José Boersma Nonner

    Dank voor je verslag van je reis en aankomst. Het is erg leuk om mee te kunnen kijken in jullie leven en belevenissen in Australië. Gelukkig gaat het allemaal goed!
    We gaan jullie zeker volgen en zijn benieuwd naar jullie avonturen!
    Liefs, Jan en José

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s