Open en meerkeuze vragen

Oktober 2017

Nadat we op onze eerste zondag in Australië Casper en Anne het Opera House en de Harbour Bridge hadden laten zien, was het maandag-alle-kantoren-zijn-weer-open tijd om de dingen te gaan regelen. We kozen ervoor eerst een lokale bankrekening te openen. We wisten ook niet precies waar te beginnen, maar alles kost geld dus deze keuze voelde goed. Opgewekt gingen wij naar de bankvestiging bij ons in de buurt. Uiteraard werden we als nieuwe klanten hartelijk ontvangen en werd voor ons een debit (betaal-) rekening geopend. Het ging voortvarend van start. Behulpzaam en internationaal georiënteerd spraken we met de medewerker over het Duitse Oktoberfest en Amsterdam en lichtten wij de betekenis toe van ‘e/v Maris’ in mijn paspoort; echtgenote van Maris. De medewerker gaf mij de keuze over de tenaamstelling op mijn bankpas. Ik koos de Nederlandse manier: Winnie Maris-Kölker. Tevreden over de klantvriendelijk, in afwachting van onze bankpassen via de post, en toch een halve dag verder gingen wij op weg naar onze volgende missie.

Wij reden naar Bankstown om een Australisch rijbewijs aan te vragen. Bankstown is een andere wijk en ligt ongeveer een kwartier rijden vanaf Picnic Point. Wij moesten zijn bij het NSW Service Centre – Roads & Maritime Services. Dat bleek gehuisvest in een groot overdekt winkelcentrum, wij keken onze ogen uit. Het NSW Service Centre zag eruit als een soort extra grote wachtkamer. Een grote, open kantoorruimte in de kleuren rood, blauw en lichtgrijs gevuld met banken, openbare computers, een rijbewijs testcentrum, leeskaarten om snel gezichtsscherpte te kunnen testen en tv-schermen met mededelingen van de overheid. Met uitzondering van de glazen pui waardoor we binnenkwamen, zagen we aan elke zijde van de ruimte balies, ieder met een eigen, roodgekleurd nummer en daarachter een medewerker in rood-blauwe bedrijfskleding.

Bij binnenkomst zei een nasaal sprekende Australiër in bedrijfskleding iets tegen me wat ik niet verstond en toen kregen Rob en ik ieder een uitklapformulier. Wij lieten de kinderen met hun tablet op een van de banken plaatsnemen en begonnen zelf netjes de open en meerkeuze vragen in te vullen. Daarna meldden wij ons weer bij dezelfde medewerker die ons een papiertje met een nummer overhandigde. Wij namen plaats in de wachtruimte. Rob en ik oefenden de onderste rij letters op de leeskaarten vlak voor ons. Ons nummer werd door een zwoele computerstem omgeroepen waarna het ook op de TV-schermen zichtbaar werd, zodat het makkelijk te zien was bij welke balie wij verwacht werden.

Een mooie, jonge dame met lang zwart haar nam onze formulieren in ontvangst en begon onze aanvraag te verwerken. Zij vroeg ons om onze paspoorten, Nederlandse rijbewijzen, de visa formulieren én een lokale legitimatie. Jammer, dat laatste hadden we nog niet. De dame legde ons behulpzaam uit dat we bijvoorbeeld bij de bank om een ‘statement of account’ konden vragen. Wat een geluk dat we daar ’s ochtends waren begonnen! Bleek de bank ook nog een vestiging in het winkelcentrum te hebben. Kinderen blij dat we weer konden bewegen, dus wij opgewekt met z’n vieren naar de bovenste verdieping. Voor Rob en mij ieder een brief opgehaald en weer terug naar het Service Centre. En toen ontstond de verwarring. Want de bank had mij geregistreerd als Winnie K. Maris, maar volgens de medewerker moest ik mijn meisjesnaam gebruiken zoals dat in Australië gebruikelijk is. Oh, oké! ’s Lands wijs, ’s lands eer. Maar zonder een geldig lokaal bewijs van legitimatie kon de aanvraag voor mijn rijbewijs jammer genoeg niet worden afgerond. Het was inmiddels al zo laat dat de bank gesloten was. Rob’s rijbewijs wordt binnenkort per post opgestuurd.

Op dinsdag wij weer naar de bank om mijn achternaam aan te laten passen. De bank opent pas om 9.30 uur dus doodden wij de tijd met een kop koffie bij het naastgelegen, Libanese eetcafé. De bankmedewerker keek wel wat verbaasd bij ons verhaal over mijn ‘verkeerd gekozen’ achternaam, maar veranderde Maris toch in mijn meisjesnaam. Daarna regelde hij de brief die ik nodig had voor de aanvraag van mijn rijbewijs. Wij weer op weg naar Bankstown. Een andere, aardige en oplettende medewerker van het Service Centre wees mij erop dat onderaan op de hoofdpagina van mijn paspoort KOELKER staat, in hoofdletters nog wel, en niet Kolker zoals de bank had genoteerd… De schrijfwijze in het paspoort is leidend, ja dat vond haar manager ook. Dus, door de ontbrekende E in mijn achternaam, nog steeds geen geldige ‘statement of account’. Twee jengelende kinderen, want het is al weer ver na lunchtijd, en twee ongeduldige ouders verder zijn we vandaag niks opgeschoten met mijn aanvraag. No worries.

Na de late lunch in een food court, wat trouwens een leuk en interessant fenomeen is hier, nog even bij de Bupa langs, want we waren er toch. Bupa is onze zorgverzekeraar. Rob heeft van meedere collega’s gehoord dat we ook een Medicare Card moesten aanvragen. Het lijkt op ons oude systeem met het ziekenfonds en particuliere zorgverzekingen. In Australië heb je een basis verzekering bij Medicare en kun je je aanvullend verzekeren bij bijvoorbeeld Bupa. Jammer genoeg konden we zo’n Medicare Card niet bij Bupa aanvragen. We werden doorverwezen naar een adres op loopafstand van het winkelcentrum. Casper en Anne vroegen zich af hoe ver het precies was, wij beloofden een ijsje.

We kwamen aan bij een groot, saai kantoorgebouw. Bij binnenkomst moesten we ons identificeren en kregen daarna van de gastvrouw een groot uitklapformulier met veel open en meerkeuze vragen. Casper en Anne probeerden van de saaie wachtruimte een speeltuin te maken. De Medicare medewerker die ons te woord stond, leek in eerste instantie niet te begrijpen dat we voor een Medicare Card kwamen. Ze leek ook minder ervaren met immigranten met het type visa dat wij hebben. Zij vroeg steeds naar onze Nederlandse zorgverzekering, maar die hadden wij al niet meer want die móesten we opzeggen toen we ons uitschreven bij het bevolkingsregister in de gemeente Rheden. Wij wachtten terwijl ze overlegde met een collega die haar uiteindelijk adviseerde te bellen met een hulplijn. Wij wachtten terwijl zij belde. En toen bleek, na al dat wachten, dat wij met ons visum geen recht hebben op een Medicare Card. Lichte paniek schoot door ons heen. Ik zal als diabetes patiënt zeker zorgkosten maken, hoe gaan we die kosten betalen? De medewerker keek bijna net zo wanhopig als wij. Een van de lastige dingen tijdens deze regelperiode vond ik om Casper en Anne uit te leggen wat we wel en niet geregeld kregen. Ik wist vaak het antwoord niet op hun terechte vragen. En ik wilde zo graag dat zij zich veilig, welkom en avontuurlijk konden blijven voelen.

Onthutst liepen wij weer terug naar het Bupa kantoortje in het winkelcentrum. We hadden enorme behoefte aan meer duidelijkheid, wij waren toch zeker niet de enige immigranten met dit probleem?! Australië zit vol immigranten! Ik heb me niet verdiept in het antwoord op deze vraag (geen tijd), maar ik kan ons verhaal wel snel veel korter maken, want het viel allemaal reuze mee. No worries! Wij zijn goed verzekerd. Wij hebben, als onderdeel van onze visumaanvraag, een speciale zorgverzekering voor ‘temporary visitors’ bij Bupa afgesloten. Ik huilde van opluchting en kreeg een lieve knuffel van de medewerkster. We vinkten ‘Medicard aanvragen’ af op ons lijstje en stortten ons samen met de kinderen op de overheerlijke sushi die we kochten in de Food Court.

De volgende ochtend gingen wij weer naar de bank met de vraag mijn achternaam zo aan te passen dat alle overheidsinstanties in Australië zouden begrijpen wie ik ben. Of in ieder geval hoe ik heet, laten we het niet overdrijven. Familieleden en vrienden hadden we inmiddels wel uitgebreid berichten gestuurd over de Australische bureaucratie. Iedereen leefde met ons mee, net als de bankmedewerker met wie we bijna een vriendschappelijke band hadden opgebouwd. Hij veranderde nogmaals mijn achternaam. En ik diende mijn complete verzoek tot een Australisch rijbewijs in bij het NSW Service Centre in het winkelcentrum waarvan ik het idee kreeg dat we er steeds maar een fractie van zagen. Anne en ik ontwikkelden de zin om eens wat meer winkels te onderzoeken, maar volgens Rob was daar nog geen tijd voor. Hij wilde graag aan het volgende ‘thing to do’ beginnen: huis zoeken. En omdat we het NSW Service Centre zo goed hadden leren kennen, wisten we dat de openbare computers daar aangesloten waren op het Internet. Rob maakte een uitdraai van alle huurhuizen in de aantrekkelijke woonwijken rond de Georges River en op redelijke afstand van zijn werk in Milperra. Een dame in rood-blauwe bedrijfskleding legde beleefd uit dat de printers in het Service Centre alleen bedoeld waren om formulieren met open en meerkeuze vragen uit te printen.

Wil je het ook van de andere kant bekijken? Volg mijn blog door in de rechter kolom je mailadres in te vullen. 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s