Huizenjacht

November 2017

Op ons eerste adres aan Picnic Point Road*) konden en wilden we niet blijven. Eind juli 2017 hadden we al onze spullen stootvast en douane bestendig laten inpakken in een zeecontainer en die spullen waren inmiddels onderweg naar Australië. Het is een logisch idee om zo’n container met huisraad, en heel veel dierbare spullen, zeven of acht weken voordat je zelf met het vliegtuig vertrekt, vooruit te sturen naar Australië. Zodat personen en materieel ongeveer tegelijk aankomen en je dus snel en comfortabel je eigen (t)huis kunt inrichten. Australië staat bekend als het land met oneindig veel mogelijkheden. Echter, die mogelijkheid was er niet. Alles hing af van het visum. En niemand wist waar ons visum van afhing. Zonder visum konden we er niet verblijven, werken, huren of een container laten aankomen. We hebben lang onwetend, ongeduldig en soms een beetje wanhopig gewacht. Tot het moment dat de mail met alle benodigde nummers, data en documenten er opeens wel was. En toen konden wij én de container pas weg. Met andere woorden, wij waren veel eerder in Sydney dan onze spullen. En vandaar dus onze start in het tijdelijke, volledig gemeubileerde huis.

Wij gingen op zoek naar een leeg huurhuis om te vullen met onze eigen, bekende spulletjes. Rob had al in Nederland favorietenlijsten aangemaakt op de verschillende funda-achtige websites met zoekcriteria als minimaal drie slaapkamers en air conditioning. De allereerste keer dat Rob op zo’n zoekmachine keek naar wat er hier zo al te huur was, haalde hij opgelucht adem over de huurprijzen. Tot hij zich realiseerde dat die huur per week betaald dient te worden.

In Australië werkt het als volgt: je vindt een huurhuis op internet. Op een bepaalde zaterdag ochtend kun je dat huis gedurende 15 minuten bezichtigen. Bij het verlaten van het huis zet je een handtekening als bewijs dat je fysiek aanwezig bent geweest, want alleen dan kun je – stap 4 – een ellenlang inschrijfformulier, inclusief een ‘bod’ op de huurprijs, indienen bij de verhuurmakelaar. Ten slotte kiest de huiseigenaar de huurder die hem het meest aanstaat. Wij kregen er een soort roulette-stress van. Ik wilde zo graag een vaste, rustige plek waar we met z’n vieren konden landen en wennen aan het avontuur waaraan we al lang begonnen waren. Anne zei dat het huizen zoeken vooral “haasten in de auto” was. We zaten langer in de auto om bij een adres aan te komen dan dat we binnen mochten zijn. En dan sjeesden we snel door naar het volgende huis om nog iets te kiezen te hebben, voordat we weer een week moesten wachten op een nieuwe kans. We hadden gehoord dat het in ons nadeel was dat we als immigranten geen huurgeschiedenis hadden, dat we niet konden bewijzen dat we elke week op tijd zouden betalen. Nadat we voor de eerste keer zo’n enorm makelaarsformulier hadden ingevuld, plaatsten we onszelf op de lijst van kansarme huurders. We konden nog geen Australische salarisstrook laten zien, geen credit card afschrijving, alleen Nederlandse vrienden opgeven als referentie (iemand van jullie telefoon gehad?), slechts een Nederlands adres opgeven van een ‘bezit’ in een dorpje dat nauwelijks te vinden is op Google Maps en niets anders aankruisen dan dat we een tijdelijk visum hadden. En toch kregen wij meteen het eerste huis toegewezen. En nu komt het, Rob en ik twijfelden zo aan de wijk en aan de kwaliteit van de school, die we ondertussen ook nog even hadden bezocht, dat we het goede nieuws niet eens deelden met Casper en Anne. We gingen door met onze huizenjacht.

Inmiddels raakten we meer bekend met de lokale huurmarkt. En het onverwacht snelle succes gaf ons meer zelfvertrouwen. We durfden nu ook doordeweeks makelaars te bellen om te vragen of een individuele bezichtiging mogelijk was. Zeker als een huis al wat langer op de markt was, bleek dat vaak het geval. En dan was er minder tijdsdruk, hoefde ik de andere aanwezigen ook niets te misgunnen, het scheelde een hoop stress. Casper en Anne vonden er nog steeds niets aan. Vonden we in de prachtige wijk Menai, gelegen in het sprookjesachtig klinkende gebied ‘Sutherland Shire’, een minder mooi huis met bedenkelijke airco, leek het hun geen probleem om ’s nachts zwetend wakker te liggen. Of we bekeken een super modern, helemaal-onze-stijl nieuwbouwhuis in een wijk zonder sfeer en langs een drukke spoorlijn, vonden zij de badkamer echt héél mooi. Na de zoveelste bezichtiging en het tijdens de terugweg afwegen van de plussen en de minnen, vroeg Casper zich hardop af waarom we niet in Picnic Point bleven. Hij vond dit best een mooie wijk en wees ons erop dat we hier de weg steeds beter kenden, dat we wisten waar we boodschappen konden doen, waar leuke restaurantjes waren en dat papa lekker snel terug was na zijn werk. En toen keken we allemaal ineens anders om ons heen! Rob voegde het zoekcriterium ‘Picnic Point’ toe.

Een ander sterk punt van Picnic Point was dat er een bijzonder goed aangeschreven school stond. Wij bekeken twee huizen en tot onze grote verbazing kregen we ze allebei toegewezen. Hadden we weer keuzestress. We hebben gekozen voor het huis met het overdekte terras. De zon brandt hier en we hadden grootste plannen ons de BBQ cultuur eigen te maken. Daarnaast kozen we voor de schonere vloerbedekking op de eerste verdieping. Rob werd haast onpasselijk van de vlekken en scheuren in het andere huis. En terwijl we inmiddels een koophuis, een gemeubileerd, tijdelijk huurhuis en een leeg huurhuis op onze naam hadden staan, wachtten we op onze container. Het Australische verhuisbedrijf liet maar weinig los over de stand van zaken. Het gaf mij de tijd om het nieuwe huurhuis schoon te maken. Hier geldt ‘what you see is what you get’. Hoewel wij tijdens de bezichtiging over het hoofd hadden gezien dat de keuken heel vet en smerig was, kregen we die dus wel zo.

Ons huis in Ellecom, daar was ik zo blij en gelukkig mee. En het werd er steeds mooier en fijner. Ik heb vaak de angstige gedachte gehad dat we in Sydney een mooier huis zouden vinden. Met wit geschilderde louvresramen, blauw zwembad, uitzicht over de rivier en met een tuin vol exotische bloemen bijvoorbeeld. Ik was nog niet klaar om Nederland te laten verliezen en los te laten. En daar is dus gelukkig geen sprake van! We hebben een heerlijk ruim huis gevonden. Picnic Point is een mooie, groene wijk dichtbij ‘Georges River National Park’. Ik hoor krekels tjirpen en Kookaburras lachen. Er staan palmbomen voor de deur! Maar het is slordig afgewerkt, de muren en lamellen zijn oubollig zachtgeel, de inmiddels weer witte keuken is te klassiek naar mijn smaak en de tuin heeft water en kleur nodig. Ik ben er blij mee, voor nu is het goed. Zodra de container wordt vrijgegeven door de douane gaan we hier wonen.

Tijd om de kinderen aan te melden op school!

Wil je het ook van de andere kant bekijken? Volg mijn blog door in de rechter kolom je mailadres in te vullen. 

2017-11 huis leased-compressed
Ons nieuwe huis!
2017-11 Anne bij G river - compressed
Anne bij de Georges River
IMG_4708-compressed
Georges River

*) Ons eerste gemeubileerde huis heb ik beschreven in ‘Eerste indruk’, gepubliceerd op 26 februari 2018.

 

5 gedachtes over “Huizenjacht

  1. Betul Yapan

    Leuk om te lezen, mijn zoon gaat binnenkort een spreekbeurt over Australië houden, daardoor heb ik nu veel meer interesse in het land gekregen. Lijkt me leuk om een keer op vakantie te gaan!

    Like

  2. Greetje

    Ik heb je hele blog doorgespit. Heel leuk beschreven. Half april start ons avontuur in Sydney, dus al jullie ervaringen heb ik met veel interesse gelezen, dat begrijp je 🙂 !

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s