Dingen waar je blij van wordt

November 2017

In de eerste weken hadden we hard gewerkt, kastjes en muurtjes bekeken en heel wat emoties gevoeld. We waren trots op de door onszelf geregelde bankrekening, rijbewijzen, Tax File Numbers (soort burgerservicenummers), verzekeringen, huis, aanmelding bij school en op al die andere formulieren die we hadden ingevuld. Rob zei zelfs al een keer dat het eigenlijk allemaal wel meegevallen was. Ik denk dat hij bedoelde dat we heel veel voor elkaar hadden gekregen in korte tijd. En na die tijd merkte ik dat ik steeds meer om me heen kon kijken. Dat ik steeds meer zag.

Dingen die ik zag en waar ik blij van werd (in willekeurige volgorde):

1) De fel gekleurde papegaaien! Grasgroen met blauw en rood. Warm rood, roze en een beetje wit of de helderblauwe met hun lange rode staarten. Fantastisch om die elke dag te zien! Zeker de groene kwetteren er vrolijk op los als ze in een groep op zoek zijn naar voedsel.

En oh! Anne en ik zagen twee ijsvogeltjes bij de Georges River. Die felblauwe kleur; we bleven maar wijzen en oh en ah zeggen. Ze vlogen een aantal keer van de ene naar de andere oever waardoor we ze echt goed konden bekijken. Anne, die een bijzondere interesse heeft in vogels, had nog nooit eerder in haar leven een ijsvogel gezien. Het gebeurde in Australië! Ze joeg de beestjes nog net niet weg door haar opgewonden dansjes.

En dan zijn er natuurlijk ook nog de kaketoes, wit met een geel kuifje. Die beesten kunnen indrukwekkend hard krijsen! In het begin schrokken we ons kapot, stonden we met verhoogde hartslag en ontzag naar die laag overvliegende vogels te kijken. Inmiddels lachen we erom.

2) De overbuurvrouw, uit het doodlopende straatje, die spontaan aanbood om Casper, Anne en mij de buurt te laten zien. Rob moest een paar dagen naar het buitenland en daar zag ik best tegenop. Fijn dat Karen juist toen met haar hartelijke voorstel kwam! Tot die tijd bestond de wijk vooral uit huizen. We zagen nauwelijks mensen, waar was iedereen? En wat deden zij op hun vrije dag?

Op een donderdagochtend nam ze ons in haar auto mee naar de rivier. De Georges River loopt langs onze wijk, dus we waren er snel. De kinderen renden naar de mooi verzorgde speeltuin en ik zag een prachtige, brede rivier met aan de overkant prachtige huizen met houten veranda’s en iets verderop het Nationaal Park. Echt een prachtige plek. Er liep een sprookjesachtig houten pad langs de oever, waar ik ook meteen een hardlooproute in herkende. Casper zag een visser die beet had en rende op hem af om het beter te kunnen zien. We vroegen wat hij had gevangen. “Blackfish”, vertelde hij vriendelijk. Maar toen ik vroeg of je die kon eten, zei hij kortaf “Why not?”. Euh, ik ben hier pas net!

Iets verderop wees Karen me op een wandelpad dat in onze wijk begint en dat je langs tuinen leidt met authentieke beplanting. Ik ben benieuwd! Verder liet ze ons romantische picknickplaatsen met openbare bbq’s in het park zien en een klein eetcafé waar je goede koffie kunt krijgen. Allemaal op loopafstand!

Daarna reden we naar de Revesby Worker’s Club. We keken onze ogen uit. Een enorm, nieuw gebouw in Van der Valk stijl met een sportschool, indoor klimrek, theaterzaal, kapper, reisbureau, eetcafés, restaurants en een medisch centrum. Het is een interessant fenomeen, zo’n worker’s club. De receptioniste vertelde trots dat dit een van de meest succesvolle is in Sydney en dat de club veel goeds doet voor de lokale omgeving. Niet alleen middels de voorzieningen in dit gebouw, maar ook door allerlei activiteiten voor ouderen te organiseren, Engelse les voor migranten, kinderactiviteiten in de schoolvakanties, lokale scholen financieel te steunen en ga zo maar door. Soort mega, niet-commercieel, maar wel heel rijk fenomeen dat ik probeerde te koppelen aan het Nederlandse buurthuis-concept, maar dat is het dus niet. Met stijgende verbazing hoorde ik Karen vertellen dat deze club de grond achter het Revesby treinstation heeft opgekocht om te voorkomen dat er hoge appartementencomplexen gebouwd zouden worden, want dat vonden ‘ze’ niet goed voor de wijk. Ik vroeg steeds aan Karen waar al dat geld dan vandaan komt, maar kreeg geen duidelijk antwoord. Tot ze me met een veelzeggende blik wees op de enorme gokhal… Daar zaten een aantal ‘locals’ die wel wat hulp konden gebruiken.

Tijdens het vervolg van de rondleiding, die tot in de middag duurde, liet Karen ons ook zien waar de beste parkeerplaatsen zijn in Revesby, liepen we langs heerlijk zoet geurende Jasmijn struiken en duwde ze me folders in m’n hand van de maandelijkse markt (fair) met extra aandacht voor de kerstmarkt. De wijk, onze wijk, komt tot leven en ik ben heel blij!

3) Ik zag een stoere vrachtwagen, zo een waarmee je door dorre binnenlanden over eindeloos lange snelwegen kunt rijden, terwijl op de radio gouwe ouwe nummers klinken. Ik las het merk in de verchroomde hoofdletters op de grill. En ik voelde gewoon hoe er in mijn hersenen een nieuwe verbinding werd gemaakt; dáárom heet de vriendelijke, rode vrachtwagen en vriend van Bliksem McQueen uit de Cars film ‘Mack’! Aha…, dat eindelijk te begrijpen gaf een goed gevoel.

4) We liepen op een warme zondagmiddag met z’n vieren langs de rivier. Rob wilde graag zien waar Karen ons mee naartoe had genomen. Dus deden de kids en ik ons best al haar informatie te reproduceren. Het was heerlijk weer, zoals elke dag. We zagen heel veel kwallen in het water, wat al best bijzonder was. En toen zag Rob ineens zo’n geel ruitvormig bord langs het water staan dat ons waarschuwde voor haaien!

5) Rob werd ook heel blij van het openbaar vervoer over het water. Een gemotoriseerde catamaran die over de Parramatta rivier vaart als een bus. De zogenaamde Rivercat gaat snel en het is super cool! De Aussies zitten binnen en de toeristen staan op het voor- of achterdek. Wij stonden zeker buiten toen we onder de Harbour Bridge door voeren. Smile! En dat allemaal tegen het Australische OV-tarief (Ze hebben hier trouwens een goedwerkende OV kaart waar je ook blij van wordt, maar dat even tussen haakjes).

6) Een autoreclame op tv. Want die slaat helemaal nergens op. Een jonge vrouw in een mooi, strak, donkerblauw jurkje vertelt met veel overtuiging dat je niet langer moet wachten met het kopen van een nieuwe auto. Het is tenslotte uitverkoop en die duurt echt niet lang meer. En juist op het moment dat je misschien begint te overwegen of je ook …, sluit een mannenstem de commercial af met de veelzeggende slogan ‘Oh what a feeling!’. Maar hij doet dat zó monotoon dat het klinkt als “Wat heb jij nou gedaan?”. Wij konden er heerlijk om grinniken met z’n vieren. En ontdekken hoe reclame wordt gemaakt in een andere cultuur is ook leuk.

7) Post! We vonden (en vinden) het fantastisch om post en pakketjes uit Nederland te ontvangen. Verhuiskaarten, een oranje slinger met tijdlijn, een lang Sinterklaasgedicht, knutselwerkjes, lieve woorden en kerstcadeautjes; zo fijn om steeds verrast te worden. Dan lijkt de wereld weer een beetje kleiner. We hebben trouwens alles bewaard (behalve de pepernoten) en in onze zogenaamde Australië Box gedaan. Om later nog eens herinnerd te worden aan deze mooie tijd. Dank jullie wel!

8) Een visschotel. Wat kun je toch ontzettend lekker eten in Australië. Stel je een zonnige dag voor met kids en vrienden op het terras van ‘The Boathouse’ bij het beroemde Palm Beach ten noorden van Sydney. Houten vlonder boven het water, grote potten met exotische bloemen en witte parasollen. En dan een grote, ronde, zeegroene schotel met tijgergarnalen, huisgemaakte tonijnsalade, oesters, gerookte zalm, toast met rauwe tonijn en een kleurrijke avocado salade en heerlijk donker brood… Het recept voor een top middag!

9) Winkels die iets weg hebben van de HEMA.

10) Casper vertelde dat hij heel blij werd van Sea Life Sydney. Midden in de stad kun je daar de mooiste vissen bekijken. Hij was erg enthousiast over het feit dat die allemaal zo dichtbij in de haven en bij de kust van Sydney leven. En vooral de kwallen in het aquarium met dat ‘blacklight’ vond hij heel bijzonder… Zo levensecht, haha!

11) Heel komisch vond ik dat ze hier ook dromen van een witte kerst. That’s never gonna happen! Kerstkaarten met winterse landschappen, nepsneeuw voor in de boom, ijskristallen om op je ramen te plakken en een zwetende kerstman in een bloedheet rood pak.

12) De uitnodiging van een vriend/zakelijke relatie van Rob om daar kerst te komen vieren! Een echte Aussie kerstlunch met zijn familie. In korte broek en op slippers, want met klem werd de dresscode toegelicht. Kinderen in het zwembad. We verheugen ons erop!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s