Jervis Bay & Kangaroo Valley

Paasweekend 2018

Dat je bij het opruimen van de spullen overal nog zand vindt. Zo’n weekend. Heerlijk was het om heel relaxed veel nieuwe dingen te zien en te ontdekken.

In Australië is Goede Vrijdag een ‘public holiday’ en dus voor iedereen echt goed. Afgelopen donderdag, de dag voor Goede Vrijdag, hadden de kinderen een zogenaamde ‘cross country’ op school; 2 km hardlopen over het sportveld, achter de ‘office’ langs en om de hal, dan via het overdekte pad over het schoolplein van de kleuters door naar het grote plein, langs het podium terug naar het veld. En dat twee keer. Dit evenement, inclusief wat vrolijke paasactiviteiten om geld in te zamelen voor de schoolband, duurde tot ongeveer 13 uur. Wij hadden een extra lang paasweekend.

We reden ’s middags naar het zuiden, naar Jervis Bay. Uit voorzorg over de snelweg, want veel mensen hadden ons ernstig gewaarschuwd voor de verkeersdrukte. Pasen is voor veel Australiërs hét weekend om erop uit te trekken. Maar het was natuurlijk in ons voordeel dat we al op donderdag konden vertrekken. Wij cruisden over de glooiende weg, draaiden bochten langs de oceaan en genoten van het uitzicht op de bergen erachter. Casper en Anne kregen het gevoel dat ze in Oostenrijk waren, “behalve de zee natuurlijk”. Rob sliep.

We kwamen aan bij ons Airbnb strandhuis…! Ruim, vrijstaand, licht, IKEA meubels, prachtig tussen het groen en op loopafstand van het strand. Jervis Bay is een paradijsje met de witste stranden ter wereld (!) en het turquoise zeewater. Casper opperde meteen om dit huis te kopen. ’s Avonds arriveerde ook Elmer, een Nederlandse collega en vriend van Rob en inmiddels van ons allemaal. Hij werkt een aantal weken aan een project in Sydney en was net zo ‘eager’ als wij om iets nieuws van Australië te zien.

Even een kleine Australiërs-zijn-gek-op-procedures anekdote. Nadat we blij door het huis heen hadden gerend en opgewekt concludeerden dat we het perfecte huis voor dit weekend hadden gevonden, begonnen we ons te installeren. Rob wilde graag de handdoeken over de badkamers verdelen, maar kon ze nergens vinden. Hij bedacht dat ze waarschijnlijk onder het bedsprei zouden liggen en riep toen naar beneden, waar ik de paaseieren in een schaaltje deed, dat de bedden helemaal niet waren opgemaakt. Ik belde de informatielijn en koos voor optie 2: nood. Het liep tegen half negen, kinderen mochten zo wel naar (liefst opgemaakt) bed. Ik kreeg een sms terug met I will be back to you shortly. Voelde fijn dat er iemand kwam helpen. Toen: I am sorry. I have checked both stayz [websites] where you booked… and the HRS website – both say bring your own (byo) linen… and you have received 3 emails saying linen is byo. And a text message yesterday reminding you to byo linen. Your only option is to go to Kmart and purchase your linen. Wow, juffie…dat klonk weinig behulpzaam. Ik schreef terug: Well, at Airbnb, on which we made the booking, it does say towels and bed sheets included. We did not receive a text message. (Rob was niet zeker van welke mails hij wel of niet gelezen had, dus ik kon niet hard maken dat we ook de drie mails niet hadden ontvangen.) Antwoord: I will send someone with linen immediately. We are so sorry. Wat een gekke wending hè?

Rob vertrok vrijdag heel vroeg voor een halve dagtrip om twee scuba duiken te maken. Elmer, Casper, Anne en ik gingen na het ontbijt ook op weg. En tijdens het autoritje – jawel! – hebben we eindelijk meerdere kangoeroes in het wild gezien. Casper en ik zagen er een springen in het tegenlicht van de opkomende zon. Hij zei dat het met de boom ernaast net een YouTube filmpje was en dat hij het nooit meer zal vergeten. Jeeeeeh! In het sfeervolle havenplaatsje Huskisson stapten we op de boot om dolfijnen te spotten in de baai. Het was super! We hebben meerdere Tuimelaars van heel dichtbij gezien. Anne stond te stralen. We zagen zelfs een kleine hamerhaai zwemmen. Casper nog blijer, wat een (spreekwoordelijke) vangst! Rob deed ons ’s middags verslag van hoe hij onder water met zeehonden had gezwommen. En ondertussen genoten we op het glinsterende, witte strand dichtbij huis van het lekkere weer en de turquois kleurende zee. Ik zag een groep dolfijnen in de verte. Onze goede vrijdag kon niet meer stuk.

Vanuit Jervis Bay kun je de groene bergen van Kangaroo Valley zien liggen. Zaterdag zijn we er heengereden langs prachtige boerderijen met chique toegangshekken gelegen op de heuvels. Daarna door de haarspeldbochten de bergen in. Meteen bij het eerste uitzichtpunt gestopt om te genieten van het vergezicht. We keken uit over het land naar de oceaan en Jervis Bay. Rob riep dat het tijd was voor een geocache. Iets dat we al een jaren met de kinderen doen, schatzoeken met GPS. We introduceerden onze hobby aan Elmer. Anne was de gelukkige vinder van het kistje. En dit keer lieten we niet alleen onze naam (Team RWCA) achter, maar ook een traceerbaar schatje (een ‘trackable’) die we tijdens een vakantie in Oostenrijk hadden gevonden. Ook heel bijzonder was het om in het bijbehorende ‘lookout’ café te horen dat ze het zo druk hadden met alle bestellingen, dat een kopje koffie 30 tot 45 minuten zou duren. Wij wensten haar een fijne Pasen. Nog steeds vrolijk en onder de indruk van dit land toerden wij verder naar de oudste, houten hangbrug van Australië. Wij vonden het best indrukwekkend dat deze brug, met wat restauratiewerken in de tijd natuurlijk, uit de pionierstijd stamt. Terwijl we daar in de buurt koffie bestelden, hoorden we van de barista dat we eigenlijk op weg waren naar de minder mooie waterval. Dus bekeken we die dag twee watervallen in de vallei. De dag eindigde in het pittoreske, historische dorpje bij de brug. Met het kleine, houten kerkje, het postkantoor dat ooit nog koetsen herbergde en met al die andere, schattige houten huisjes met houtsnijwerk was het net een openluchtmuseum. We kwamen niet laat, maar wel net na sluitingstijd. Om nog een beetje sfeer te proeven, hebben we een goede Aussie burger gegeten in het Friendly Inn Hotel uit 1891. En toen we daar voldaan opstonden en naar het avondrood keken, verschenen daar, zonder geluid, imposante vleermuizen. Het duurde heel even voor we doorhadden wat we zagen. En elke keer als we ons hoofd iets draaide om het beter te kunnen zien, kwamen er heel veel nieuwe bij. Fabelachtig veel ‘fruit bats’ begonnen aan de nacht. Wauw!

In de nacht van zaterdag op zondag is onze wintertijd ingegaan. Het tijdsverschil met Nederland is nu 8 uur. Wij waren moe en voldaan vroeg gaan slapen. En in plaats van uit te slapen, hebben we het extra uur bij de zondag opgeteld, want we hadden zin om weer veel te zien en te ondernemen. Na het traditionele paasontbijt en het “dit keer niet te makkelijk hoor mam” paaseieren zoeken, gingen we op weg naar de historische, volledig gerestaureerde vuurtoren op het noordelijke schiereiland van Jervis Bay. Het was een koddig ding met z’n rondingen, het versierde voorportaaltje met de klassieke, houten deur en de sierrand met kantelen. Het wit weerkaatste de zon en stak fel af tegen de donderblauwe gevelrand. De plek waar ie stond was saai, eigenlijk. We stonden achter een hoog hek op tien meter afstand van een gigantische klif, maar die zagen we niet omdat we er bovenop stonden. Het gebied om de vuurtoren is militair terrein, dus geen doorkomen aan. Snel naar het strand gegaan, wit en turquoise, voor een picknick.

’s Middags zijn we naar Vincentia gereden, een kustplaatsje ongeveer halverwege de baai. De ‘Scribbly Gum’ wandelroute leidde ons door een oud bos met verschillende eucalyptus bomen, veel varens en een kanjer van een spin. Casper spotte iets later een kangoeroe, die op korte afstand heel relaxed wat aan het eten was. Onze route liep over in de fameuze ‘White Sands Walk’. Het deed zijn naam eer aan en was echt sprookjesachtig… We eindigden onze wandeling op Hyams Beach. Heel fijn, zacht, glinsterend wit zand en een turquoise zee, witte schuimkoppen die over het strand uitrollen, fantastisch mooi. Na het zwemmen het strand met zand in onze schoenen verlaten om te gaan eten. We hadden een tafeltje gereserveerd bij Stonegrill. Een zogenaamd byo restaurant, dat hadden we nog niet eerder gezien (hoewel ik de afkorting had geleerd bij het zoeken naar handdoeken en beddengoed). Bring your own alcohol. Nou dat hebben we gedaan en heerlijk gegeten.

Maandag ochtend werden we opnieuw ernstig gewaarschuwd voor de exodus die op gang zou komen met alle weekendgasten die naar Sydney terug wilden keren. Wij waren van plan nog iets leuks te gaan doen op onze laatste dag, maar de buurman zei “forget about it, take a cuppa (=kop koffie) if you really want to and go straight home!”. Wij waren eigenwijs, maar de buurman had wel gelijk. Het was file rijden tot aan onze afslag en we liepen minstens een uur vertraging op. Toch nog relaxed, maakten we onderweg tijd voor een picknick. De kids vonden het prachtig dat Rob hun boterhammen met kaas omtoverde tot tosti’s op de openbare bbq. Daarna reden we opnieuw een prachtige route door Kangaroo Valley, waar we trouwens geen één kangoeroe hebben gezien. We gingen op weg naar de Treetop Walk in Illawarra, midden in het regenwoud. Het was zo bijzonder om daar te zijn, in een regenwoud. Het was weer een super ervaring. We wandelden over het vijfhonderd meter stalen pad tussen de boomkruinen op 20 tot 30 meter hoogte. We beklommen halverwege de 45 meter hoge toren tot boven de toppen van het woud. Het groen, de bijzondere vogelgeluiden, het onvergetelijke uitzicht en dat je dan iets langzamer gaat lopen om niet te snel bij het einde te zijn. Zo’n weekend…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s