Voor hete vuren

16 april 2018

De kinderen kwamen vrijdag blij uit school, de herfstvakantie is begonnen. Lekker twee weken vrij en plannen om in de tweede week samen weg te gaan. Anne was in haar nopjes, want zij had een ‘sleep over’ geregeld bij twee vriendinnen (een tweeling) uit haar klas. Die meiden hebben een boomhut-achtig tuinhuisje waar ze met z’n drieën in zouden gaan slapen. Om het nog leuker te maken, hadden ze Anne uitgenodigd om mee te gaan naar de Thai om de verjaardag van hun broertje te vieren. Anne trok haar mooiste, gele zomerjurk aan en vertrok met een brede lach. Casper en ik maakten van de gelegenheid gebruik om met z’n tweeën een grote afhaalpizza te delen voor de televisie. Glaasje Ginger Beer erbij. Ook wij genoten van een super leuke avond. Rob was voor zijn werk ‘overseas’. Hij is een week naar Maleisië en gaat daarna nog door naar China.

Zaterdagochtend waren we nog steeds in opperbeste stemming. Casper speelde een geweldige voetbalwedstrijd en won met zijn team met 2-0. Tot mijn grote blijdschap werd ik door Kristi, de ‘manager’ van het voetbalteam, uitgenodigd om in de vakantie iets leuks te gaan doen met de kinderen. Ik was ‘over the moon’ zo blij, want ik heb behoefte aan meer sociale contacten. Kortom: wij hadden een top weekend, de zon scheen uitbundig, ik voelde me super fijn.

Er stond een heerlijk verkoelende wind, alle ramen en deuren stonden tegen elkaar open om de warmte uit huis te verdrijven. Voordat ik Anne ging ophalen, keek ik uit het raam en zag een grote, donkergrijze wolk. Ik vroeg aan Casper of hij de ramen boven dicht wilde doen, want we hadden eerder gehad dat de vensterbanken kletsnat waren geworden van de regen.

Ik maakte een praatje met Chris, de vader van de tweeling, over de geslaagde logeerpartij en we eindigden met het weer. Hij maakte me met een glimlach duidelijk dat het geen regenwolken waren, maar rookwolken. Er waren die middag meerdere bosbranden uitgebroken in Sydney. Toen zag ik het natuurlijk ook. Het contrast van het felle zonlicht en de donkere wolken was erg mooi. De helderblauwe lucht stak prachtig af tegen de geel, grijze rookwolken die langs onze wijk werden opgedreven door de harde wind. Het was zo’n fijne wind. Het deed me denken hoe de wind op een mooie, heldere herfstdag in Nederland de bladeren in vlagen steeds weer oppakt en in de rondte laat vliegen. Mijn haren waaiden ook alle kanten uit, maar hier in combinatie met de hete zon op m’n huid.

Casper, Anne en ik liepen terug en werden vlakbij huis aangesproken door een oudere meneer die naar de grijze lucht stond te kijken. Ik kon hem niet zo heel goed verstaan. De wind waaide zijn woorden weg en ik vermoed ook wat van zijn gemompel. De namen van de wijken die hij noemde herkende ik wel, maar kon ik geografisch niet plaatsen. Het praatje duurde niet lang. Hij vertelde nog iets over een brand van een paar jaar geleden en adviseerde toen opeens heel helder dat ik de airco niet moest aanzetten als de rook boven onze wijk zou hangen. Ik sloeg de wijze les op en liep met de kinderen naar huis. Bij onze oprit aangekomen stelde ik mezelf gerust dat de brandstoftank van de auto nog halfvol zat. En om de kinderen en mezelf niet verder ongerust te maken, liet ik de auto staan zoals die stond, in plaats van hem met de voorkant naar de straat te draaien.

En toen waren we met z’n drieën thuis. Ik begon me af te vragen wat normaal is onder deze omstandigheden. TV kijken of moest ik een tas gaan inpakken voor het geval dat? Vanuit de achtertuin zagen we een flinke rookontwikkeling. Ik ontving een tekstbericht met een EMERGENCY BUSH FIRE WARNING. Kippenvel. Er werd verwezen naar een website waarop ik las dat het tijd was om je bosbrand-overlevingsplan te activeren… Er stond ook dat om je huis te beschermen tegen bosbrand je dakgoten schoon moet houden en het gras kort. Ik keek eens over de schutting van de buren en vergeleek ons lange gras met dat van hen. Ik activeerde de bushfire app op mijn telefoon. Er brandde al meer dan 200 hectare bosgrond.

We klungelden die middag wat met z’n drieën in huis, maar ik dacht voortdurend aan de bosbrand. De donkere wolken, die we in de achtertuin duidelijk konden zien, vulden de hemel steeds verder. Anne begon meer en meer vragen te stellen over de brand en wat het voor ons betekende. Ik realiseerde me dat ik weinig verstand van zaken had en probeerde mijn gezonde verstand te gebruiken. Ik beredeneerde ten eerste dat de wind gunstig stond. De rook werd lángs onze wijk gedreven. Ik kon de tuindeur gewoon open hebben zonder er binnen last van te hebben. Ten tweede was Chris echt super relaxed geweest en had me op geen enkele manier gealarmeerd. Hij weet heel goed dat we hier nog maar kort wonen, kent Europa goed en weet vast dat wij daar veel minder last hebben van grote bosbranden. Ik zag ook dat de meeste buren gewoon thuis waren. En bovendien had de oudere man gezegd dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Ik kalmeerde mezelf. Maar iets later stuurde ik voor de zekerheid toch een berichtje naar die ‘voetbal’ vriendin met de vraag of ik me echt geen zorgen hoefde te maken. Zij antwoordde dat dat inderdaad niet nodig was en dat de politie me zou waarschuwen als evacuatie nodig was. Dat vond ik enorm verontrustend! Ze adviseerde me ‘s nachts mijn telefoon aan te houden voor eventueel nieuwe berichten van de brandweer. Ze beloofde mij te berichten als er “iets zou gebeuren”. En schreef ze: “blijf alert.” Ik hoopte dat Nederland zich rustig zou houden op de app, terwijl ik in bed lag. Het voelde onwerkelijk. Ik ging van koelbloedig en beredeneerd kalm, naar momenten dat ik mijn hart voelde trommelen in mijn borstkas en me gewoon niet kón voorstellen dat we echt zouden moeten vertrekken. Wat neem je mee in zo’n geval? Ik zocht op welke wegen afgesloten waren en hoe ik wel de stad uit kon komen.

Rond negen uur ’s avonds, de kinderen lagen inmiddels op bed (ramen dicht, veel te warm), stuurde een collega van Rob een bericht via Messenger. Zij had mij via Rob’s Facebook pagina opgezocht speciaal om te checken of alles oké was. En als dat niet zo mocht zijn, wij bij haar in huis terecht konden. Wat ontzettend attent van haar, maar ik kreeg er wel weer de zenuwen van! In mijn onrust stelde ik haar de vraag of ik een tas moest inpakken in dit soort situaties. Ze zei dat ik het nieuws in de gaten moest houden en dat als het me rust zou geven het inpakken van wat spullen een goed idee zou zijn. Ik wenste dat het allemaal niet waar was. Ik stopte kleding, tandenborstels, iets te eten en een grote fles water in een weekendtas. En onze paspoorten in mijn handtas. Ik controleerde de zaklantaarn naast mijn bed. Maakte de trap speelgoed-vrij en zette de tassen bij de voordeur. En net toen ik bedacht dat ik toch een keer naar bed moest, kwam er een tweede bericht van de brandweer. Weliswaar bedoeld voor bewoners van een andere wijk aan de overkant van de rivier, maar de adrenaline zat al in mijn bloedbaan. “Zoek bescherming als het vuur arriveert.” Ik heb slecht geslapen.

Zondag ochtend rook ik, ondanks de gesloten ramen en deuren, meteen de brandlucht. Vies grijze wolken vulden de lucht achter ons huis. Om kwart over acht al ontving ik een berichtje van Kristi met de vraag of ik oké was. Ik was blij dat de nacht voorbij was, zij ook. Wij keken met z’n drieën vanuit Casper’s slaapkamer naar de blus-helikopters en vliegtuigjes die af en aan vlogen. Af en toe hoorden we sirenes in de verte.

Op de bushfire app las ik dat de brand zeven kilometer bij ons vandaan was. Gelukkig voor ons, wel aan de andere kant van de rivier. Anne gaf een opsomming van de knuffels die geëvacueerd moesten worden. Het was best moeilijk om de kinderen te vertellen wat er aan de hand was en ze tegelijkertijd niet ongeruster te maken dan nodig. Ze vroegen een paar keer wanneer we zouden vertrekken. Tassen klaarzetten ‘voor het geval dat’ vonden ze blijkbaar ingewikkeld. Ik had die ochtend eigenlijk een koffie-afspraak met Nederlandse Wereldvrouwen, maar ik was moe en ongerust. Ik kon in m’n eentje maar moeilijk beslissen wat verstandiger was, de stad ingaan of thuis blijven? Ik vroeg Kristi om advies. Haar gezin koos ervoor voorlopig thuis te blijven en ze beloofde mij te bellen om met hen mee te gaan als zij wel de wijk zouden verlaten. Toen ik in de brandweer-app las dat de treinen niet meer reden, nam ik de beslissing mijn afspraak in de stad af te zeggen. Ik kreeg lieve, bezorgde berichtjes van de vrouwen terug.

Opeens konden we de rook proeven. Een bizarre gewaarwording, die scherpe smaak in mijn mond. De straat vulde zich met een lichtgrijze mist. Tot mijn grote opluchting verdwenen die vieze smaak en de vreemde kleur buiten, die ook het licht in huis veranderde, weer na ongeveer een kwartier. Hoe moet dat zijn geweest voor bewoners die voortdurend in die rook zaten? Aan het einde van de ochtend woedde de brand aan de overkant van de rivier en was tot op twee kilometer van ons huis genaderd. Wij speelden een spelletje, begonnen met het sorteren van de Lego, keken een filmpje. Het vuur besloeg inmiddels bijna 2000 hectare. Het kroop ten zuiden aan onze wijk voorbij. Ik was voortdurend alert op de windrichting; in de app werd gewaarschuwd voor brandende asdeeltjes. Niet heel fijn om familie en vrienden in Nederland te informeren. Ik wilde hen niet ongerust maken, maar het was inmiddels een te heftige ervaring om zomaar voorbij te laten gaan. Rob voelde zich zo ver bij ons vandaan behoorlijk hulpeloos. Gelukkig gebeurde er niks, de windrichting bleef voor ons gunstig. Ik bakte pannenkoeken; de lucht in huis stonk toch al. Op hetzelfde moment dat ik las dat de alarmcode verlaagd werd van rood naar geel, stuurde Kristi ook een bericht dat de vooruitzichten goed waren. Veel rustiger dan de avond ervoor zijn we gaan slapen.

Vanochtend zag ik dat de code verder verlaagd is naar blauw. Het vuur is nog niet onder controle, maar wat wil je ook met een oppervlakte van inmiddels ruim 2800 hectare. Ik hoop heel erg dat de regen die voor morgen voorspeld is ook echt gaat vallen.

Wil je het ook van de andere kant bekijken? Volg mijn blog door in de rechter kolom je mailadres in te vullen. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s