Van de zonnige kant

Mei 2018

Stonden we zaterdagochtend langs het voetbalveld naar Casper’s wedstrijd te kijken, voor het eerst in lánge broek! ’s Nachts was het kwik gedaald tot 12 graden, dus ’s ochtends laagjes aangetrokken. Ik stond, net als de andere vrouwen, mijn handen warm te wrijven. Ook zij hadden lange broeken aan. De meeste mannen liepen gewoon in een korte broek. Grappig om te zien dat zij die combineerden met een dik vest en een gebreide muts op hun hoofd. Toen de wedstrijd begon, stonden we tegen de zon in te kijken. Na tien minuten was het al veel te warm met al onze laagjes. Dus jas open, sjaal af en Anne die zich hardop afvroeg waarom ze een trui had moeten aantrekken. De hemel kleurde strak blauw en de zon bleef maar in onze ogen schijnen. De andere ouders hadden paraplu’s meegenomen om schaduw te creëren. Ik had er spijt van dat ik mijn hoed niet bij me had, want mijn zonnebril hielp maar half. Gelukkig had Rob wel zijn petje op. Casper won de wedstrijd met 1-0, maar de herfst hebben wij nog niet onder controle.

Binnenshuis is het op dit moment ook ingewikkeld, want daar is het zo koud! In de nacht daalt de temperatuur, waardoor we wel heerlijk slapen, en koelt het huis enorm af. De plavuizen vloer, die in de zomer zo aangenaam verkoelend was, is nu de hele dag steenkoud. Afgelopen weekend hebben we dikke sloffen aangeschaft. Nooit gedacht dat die hier in zulke groten getale verkrijgbaar zouden zijn. Eerder had ik me al verbaasd over het feit dat UGG’s door een Australiër zijn ontwikkeld. Die modelloze, halfhoge instaplaarzen gevoerd met puur schapenwol. Ze zijn hier erg populair. Nu overweeg ik ze ook te kopen, lijkt me heerlijk. Om de kou uit huis te verdrijven, zet ik ’s ochtends de ramen en de tuindeur open. Wel met de horren dicht, want er zijn op ’t moment veel muggen. Ik ga buiten aan de tuintafel zitten schrijven, omdat de temperatuur daar veel aangenamer is dan binnen. Ik heb wel eens gehad dat ik binnen was gebleven en om drie uur de kinderen uit school ging halen. Viel ik met mijn lange broek, dichte schoenen, trui en sjaal wel erg op tussen de slippers en korte mouwen van alle andere ouders.

Maar we hebben genoten van het weer in de lente en de zomer! Sydney heeft een vochtig subtropisch klimaat. Ik heb ook de termen mediterraan en oceanisch gevonden. Het klinkt eigenlijk allemaal even aangenaam en dat was het ook. Tot eind april, de herfst was toen al officieel begonnen, liepen wij nog elke dag in onze zomerkleding. Rob geniet met volle teugen van dit klimaat. Het gemak van broek-shirt-slippers is hem veel waard en hij noemt het één van de grootste voordelen van wonen in Australië.

Kort na onze aankomst hier ging ik naar een drogist om zonnebrand te kopen. Paar dagen eerder waren Casper, Anne en ik door een vriendin uitgenodigd voor een welkomstpicknick op het beroemde Bondi Beach. Het was toen gewoon, normaal lenteweer. Een waterig zonnetje en een fijne, koele bries. Zij drong erop aan dat wij ons zouden insmeren en ik schrok ervan hoeveel mijn schouders aan het einde van die bewolkte dag nog verkleurd waren. De zon is hier echt heel sterk. Sinds Casper en Anne naar school gaan, en dus veel buiten zijn, smeren we ons iedere ochtend netjes in. Met factor 50. Goed voor hen om die gewoonte meteen aan te leren. Ik dus naar de drogist om uit te zoeken wat een goed merk zonnebrandcrème is. Ik vond het toen nogal overdreven dat de medewerkster me een literfles wilde verkopen. Dat past toch niet in mijn handtas?! Maar nu snap ik hoe handig het is zo’n grote fles met een pompje klaar te hebben staan in de badkamer. Het gaat gewoon op. En de kids hebben van die prachtig glimmende, bruine kuiten gekregen.

In het begin hielden we de Nederlandse gewoonte aan om ’s ochtends de weersverwachting te bekijken. Maar het is hier eigenlijk heel gelijkmatig; altijd lekker warm. Wij dachten dat we ons op een regenachtige dag warmer moesten aankleden. We weten inmiddels dat wanneer er regen wordt voorspeld, er hooguit één bui valt. Daar hoef je geen rekening mee te houden. Een buitje noemen ze hier een ‘shower’, een douche. En zo aangenaam is het dan ook. Als het echt regende dan was dat vooral ’s nachts. Het gaf een verkoelend effect, hoefden we de airco niet aan te hebben. Wist je dat er in Sydney gemiddeld per jaar 1309 mm neerslag valt? In Nederland is dat 880 mm!

Het is de luchtvochtigheid waar we hier over klagen. Het zweet hangt dan in de lucht. En daardoor werd het in de zomer een paar keer héél heet! In januari haalden de hoge temperaturen zelfs het NOS journaal. Dat weekend werd het 47 graden. Wij hadden een tópweekend, want we waren door een vriendin uitgenodigd te verblijven in een magnifieke villa in Noord-Sydney. Met zwembad en een veranda die overliep in Garigal National Park. Rob heeft daar, onder begeleiding van die vriendin, de start gemaakt met zijn PADI duikbrevet. Casper, Anne en ik waren helemaal blij met onze PADI Bubble Makers diploma’s. Onze kids hebben met luchtflessen gedoken, zo trots op ze! Afkoelen in het water, wij klaagden niet.

Tijdens die warme dagen liet ik me steeds aangenaam verrassen door de wind die ’s middags altijd kwam opzetten. Die verkoelende wind past helemaal in het ‘easy living’ concept van de Australiërs. Het is echt heerlijk om dan weer naar buiten te gaan, naar het strand of om samen te bbq’en. Overdag zie je haast geen mensen op straat, vanwege de hitte en de felle zon. De airco’s draaien dan op volle toeren. Wij hebben geprobeerd zuinig te doen en koelden alleen de slaapkamers. En dat pas na 21 uur, omdat het energietarief dan op z’n laagst is. Het is een paar keer voorgekomen dat Casper en Anne uit bed kwamen om te vragen of het al negen uur was… Eén keer ben ik overdag gevlucht naar een ‘mall’, een groot overdekt en airconditioned winkelcentrum.

De lente en herfst worden als de meest aangename seizoenen ervaren. De lente snap ik helemaal, maar ik begrijp niet hoe anderen nu omgaan met de kou in huis. Ja, door de verwarming aan te doen. Maar dat gaat zo tegen mijn gevoel in, omdat het buiten nog helemaal niet koud is. Ik heb mijn verbazing over de grote temperatuurverschillen binnens- en buitenshuis besproken met vrienden. Een Nederlandse vriendin, die hier al bijna 20 jaar woont, reageerde met een soort wanhopige kreet dat zij precies begreep wat ik bedoelde met “zo koud in huis” en zei dat ze er nog steeds niet aan gewend is. Ik snap niet waarom de huizen in dit klimaat zo slecht geïsoleerd zijn. Ons huis heeft overal enkel glas en een enorme kier onder de voordeur. Bij andere huizen zie ik hetzelfde. Ik sta ’s ochtends met witte, gevoelloze vingers ontbijt te maken voor iedereen. Ik drink geen thee omdat ik dorst heb, maar om mijn handen te warmen aan de beker. Tijdens Casper’s voetbalwedstrijd besprak ik het onderwerp isolatie met een andere ouder. Hij begreep goed waarom wij dat in Nederland hebben… Gelukkig is het overdag buiten nog steeds heerlijk aangenaam, afgelopen week was het zo’n 24 graden. Benieuwd naar de subtropische winter!

Wil je het ook van de andere kant bekijken? Volg mijn blog door in de rechter kolom je mailadres in te vullen. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s