Klaar voor de start

Oktober 2016 t/m maart 2017. Een terugblik.

Al ruim anderhalf jaar geleden vroeg Rob’s baas bij de koffie-automaat of Rob geïnteresseerd was in een andere baan. Daarna een What’s Appje van Rob aan mij. Ga je mee naar Australië? Dat was het begin van het avontuur waar we nu middenin zitten.

Wat een geweldige mogelijkheid, nieuwe kansen, Engels leren, lekker weer, trots!, whaaaaah… Australië!?! In mijn herinnering reageerde ik enthousiast. Rob dacht dat ik in eerste instantie wat terughoudend was. Ik herinner me dat ik nieuwsgierig was en geïnteresseerd naar de mogelijkheid meer van de wereld te zien. Rob reisde toen ook al veel voor zijn werk en ik wilde hem graag achterna. De vraag of we naar Sydney wilden gaan, was onverwacht, boeiend, een surrealistisch idee. En veel avontuur! Misschien heb ik mijn twijfelende gedachtes inderdaad wel als eerste geuit naar Rob. Ik weet het niet meer precies. De gedachte aan de mogelijk negatieve reactie van de kinderen vond ik het meest spannend. Hoe zouden zij reageren op het feit dat ze dan wéér zouden moeten verhuizen? De verhuizing van Twente naar Ellecom hadden ze nog niet eens helemaal verwerkt.

Eind september 2015 zijn we, nadat ons huis járen te koop had gestaan, verhuisd van Rijssen naar Ellecom. Van Twente naar de Veluwezoom. Ik vond dat een heel goede beslissing. Maar voor onze kids een behoorlijke overgang. En toch, ze voegden zich naadloos bij de kinderen uit hun nieuwe klas, pasten zich snel aan bij de nieuwe leermethodes, werden door de juffen een aanwinst genoemd, gingen op voetbal en zwemles, speelden hele middagen buiten met hun nieuwe vrienden en gingen voor het eerst in hun leven – liedjes zingend met die vriendjes – langs de deuren op Sint Maarten. Wat een fantastische feesten, verenigingen en gewoontes leerden we kennen in ons nieuwe dorp. Binnen korte tijd kende ik veel mensen en hadden we als gezin een geweldig sociaal leven. We genoten. Maar oei, toen Casper eenmaal besefte dat we niet meer terug gingen naar Rijssen en dus zijn vakantie-associaties verdwenen, was het een tijdje niet zo heel gezellig meer. Die periode hadden we eigenlijk net afgesloten. Soms was er nog een verdrietig moment, omdat Casper zijn beste vriend miste… Verhuizen was echt niet zijn keuze, hij was alleen in Ellecom omdat wij dat zo nodig wilden.

Voor Anne was deze verhuizing makkelijker geweest. Op de basisschool in Rijssen werd in de laagste klassen de klassensamenstelling ieder schooljaar gewijzigd. Daardoor had ze nog geen echte, vaste vriendinnetjes. In ons nieuwe huis had Rob haar gevraagd welke slaapkamer zij het liefste wilde. Ze zei: “de kleinste.” Toen Rob doorvroeg en de keuze ingewikkelder probeerde te maken door te vragen welke kamer ze wilde als het kleinste kamertje niet meer beschikbaar was, zei ze: “Dan zoek ik wel een ander klein kamertje.” Ze kreeg het kleinste kamertje met het mooiste behang dat ze ooit had gezien. Bovendien speelde ze binnen de kortste keren met de meiden uit haar nieuwe klas en had ze eindelijk echte vriendinnen. Anne zat heel goed in haar vel. Dus hoe kregen we Casper en Anne mee naar Australië??

De vraag van Rob’s baas was nog geen definitieve toezegging. En Rob’s eerste enthousiaste reactie bij de koffie was nog geen definitief akkoord. Dus begonnen Rob en ik als de kinderen op bed lagen onze ideeën te vormen en te fantaseren. Ook soms als de kinderen nog niet op bed lagen, dan spraken we in een soort code-taal (Engels?). Op een avond hadden we het tijdens het eten met de kinderen over de vele reizen naar Azië en het Midden-Oosten die Rob maakte voor zijn werk. Vraagt Casper opeens of hij een keer mee mag! We durfden het balletje niet meteen helemaal in te koppen, maar we hebben het natuurlijk wel zo lang mogelijk hoog gehouden. Het was zo’n bijzonder moment om ons plan met de kinderen te delen. Dus verder gepraat over hun ideeën bij lange reizen maken, vliegtuigen, ander eten en een tweede taal leren spreken. Opwinding alom! Drie jaar wonen en werken in Australië werd door Casper en Anne vertaald naar “een vakantie waarbij je ook naar school gaat”. We kregen alle vier zin in zo’n avontuur! Tot Anne opeens vroeg of er ook nog een toetje was voor die avond.

Champagne!

Wat gaat deze beslissing ons brengen, wat laten we achter, wíe laten we allemaal achter, waarom überhaupt eigenlijk…? En wat doen we met ons huis? Na heel wat overdenken en afvragen was mijn enige, echte voorwaarde om “ja” te zeggen tegen het Australische avontuur, dat we ons fijne, zo mooi verbouwde huis, waar we nog allerlei aanvullende verbouwwensen voor hadden en waar ik me zo thuis voelde, niet zouden verkopen. Emoties! Angstige gedachtes over ondankbare huurders die ons mooie huis niet zouden waarderen. Of erger: ruïneren! Maar daarnaast ook onzekerheid over de ontwikkeling van vriendschappen die we net aan het opbouwen waren. Het moeten missen van vertrouwde vrienden en lieve familie. Het waren intense maanden.

Ik kan me nog herinneren dat Rob op een gegeven moment zei dat we niet meer terug konden in het proces. Wat? Niet? Hij vond dat we, zeker op zijn werk, te veel signalen hadden afgegeven dat we serieus geïnteresseerd waren. Er was al te veel uitzoekwerk gedaan en er waren zelfs regelingen getroffen om deze kans te realiseren. Hij had gelijk. Vanaf dat moment werden we een beetje ongeduldig. Wij hadden behoefte aan duidelijkheid in deze onzekere periode; een handtekening zodat we bijvoorbeeld ons huis konden gaan klaarstomen voor de verhuur en, ook steeds belangrijker, de mogelijkheid om meer informatie te delen met onze kinderen. Casper vroeg steeds vaker, soms zomaar even tussendoor, of papa al een contract had gekregen. En Anne wilde graag weten hoe ons nieuwe huis eruit zou zien. O lieverds, kon ik het jullie maar vertellen. Tijdens een etentje met z’n vieren doopten we onszelf officieel tot avonturiers. Want dat was iets waar we allemaal zeker van waren.

En toen opeens lag er een heus contract op tafel. Het was inmiddels maart 2017. Een indrukwekkende stapel papier met officiële logo’s, een prachtige opsomming met verantwoordelijkheden én een startdatum. Voor een ‘job’ in Australië. De handtekeningen werden gezet… we gaan! Na maanden fantaseren en dromen, na weken voorwaarden lezen en (financiële) consequenties overdenken, na het inwinnen van adviezen bij collega’s, familie en vrienden; yes! we gaan. Alsof ik een zwaar alcohol tekort had, had ik bij elke nieuwe ontwikkeling, elk stapje vooruit, voorgesteld om de champagne open te trekken. Maar Rob wilde echt eerst die handtekeningen op papier hebben, want vroeg hij zich af “Wat drinken we dan als het contract echt definitief is?”. Ontnuchterende vraag. Op een ochtend vertrok Rob naar zijn werk met de opmerking dat we ’s middags dan maar de champagne moesten ontkurken. Het was dat ik zo gespitst was op die bubbels, voor ieder ander was zijn opmerking niet hoorbaar geweest. Zei hij nou echt…? We hadden iets te vieren!

Zo fijn dat onze ouders hier dus rond vijf uur ’s middags waren en we samen Rob verrasten met een feestje. Warme woorden, felicitaties, bloemen en een toost. En hoe gaaf dat na het diner onze vrienden uit het dorp er ook bij kwamen! Surprise! Ik had ’s ochtends zoveel mogelijk mensen op het schoolplein uitgenodigd; wat mooi dat jullie allemaal kwamen. Een warme gelegenheid om alle praktische, contractuele afspraken en twijfels te vervangen voor dat trotse gevoel dat het gelukt is. Een fantastische baan in Australië. Trek nog maar een fles open. Yes!

Wil je het ook van de andere kant bekijken? Volg mijn blog door in de rechter kolom je mailadres in te vullen. 

Advertenties

3 gedachtes over “Klaar voor de start

  1. mickstomp@agahuis.nl

    Tuurlijk is dit eng en onzeker!! Maar jullie wereld wordt groter en groter. Geniet ervan!! Ellecom blijft een warm nest als jullie terug komen. Wij gaan hier ook door, haha
    Enjoy en omarm!!!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s