Als de kater van huis is…

Rob reist veel. Voor zijn werk is hij nu twee weken van huis. De week hiervoor was hij in Nieuw-Caledonië. Deze Franse eilandengroep ligt ten oosten van Australië, net iets noordelijker dan Brisbane en de vliegreis er naar toe, vanaf Sydney, duurt ongeveer drie uur. Ik had er nog nooit van gehoord. Na die week op het schijnbaar zonnige en bergachtige eiland was Rob het weekend thuis. Om op maandag weer te vertrekken naar India en aansluitend een week naar Nederland. Vanaf het vliegveld stuurde hij me opgetogen het bericht dat hij in een A380 zou vliegen en deed de suggestie dat ik het grootste passagiersvliegtuig mogelijk vanuit onze achtertuin zou kunnen zien opstijgen. Ik stond in de zon als een soort schippersvrouw op de kade, ik was serieus op het gemetselde muurtje van de tuinborder gaan staan, om mijn man uit te zwaaien. Op mijn mobiel zocht ik gehaast naar de vertrekroutes vanaf Sydney’s International Airport, maar vond die niet (eens). Ik denk dat ik zijn vliegtuig niet heb gezien.

Twee weken alleen met de kids. Echt leuk vind ik het niet. ’s Avonds de lampen uitdoen en in het donker de trap oplopen, blijft vervelend. Altijd weer blij met de nieuwe morgen. De weekenden zijn onaangenaam, omdat de zaterdag en zondag op een of andere manier benadrukken dat je alleen bent. Ik mis ’s ochtends het koffie drinken samen aan de keukentafel, of langs het voetbalveld. En een warme omhelzing, net als de mogelijkheid om even te overleggen. Afgelopen weekend was ik trots op het feit dat ik in mijn eentje schoenen voor Casper en Anne had gekocht. Ik voelde me enorm opgelucht. Wel met Casper en Anne erbij natuurlijk. Maar zonder Rob, die de pasvorm even checkt en mede bepaalt of de maat ruim genoeg is om er de hele winter op te kunnen lopen. Hij is meer een doener dan ik. Sta ik te twijfelen bij de ‘vanilla custard’ (smaakt dat nou naar vla of niet?) en heb ik ’s avonds spijt dat ik geen toetje heb. Rob had het gewoon uitgeprobeerd. (Staat uiteraard tegenover dat Rob nu dingen doet zonder eerst even na te denken.) Rob heeft een superleuke baan waar hij veel uren in steekt en erg van geniet. Maar we hebben afgesproken dat drie weken zonder elkaar de maximale opoffering is die we als gezin doen voor het bedrijf. Daarom is hij nu geregeld één of twee weken weg…

Het voordeel van Robs afwezigheid is dat ik ’s avonds zonder gêne een voorspelbare, romantische film kan aanzetten. En de pure chocola niet hoef te delen. Daarnaast vind ik het prettig dat de radio wat zachter staat. Voor Casper en Anne was de ‘sleep over’ die ik afgelopen weekend in onze slaapkamer organiseerde hét pluspunt. Eén kind bij mij in het grote bed, de ander op de logeermatras ernaast. Het was meteen een stuk minder koud in bed. Anne riep nog dat zij het een voordeel vindt dat ze later naar bed mag, maar het tegenovergestelde is juist waar. Komisch. Ik denk dat haar avonden langer lijken, omdat we zonder papa eerder eten. Rob komt vrij laat thuis van zijn werk, omdat hij door het tijdsverschil pas aan het einde van de middag contact heeft met zijn Nederlandse collega’s. Misschien is het ook simpelweg een voordeel dat ik zelf dingen moet uitzoeken, regelen en daardoor leuke, nieuwe mensen ontmoet. Dat geeft mij een goed gevoel. Ik red me prima.

Mijn zus vertelde me ooit dat haar kinderen in een samenwerkingsmodus gaan als mijn zwager op reis is. Dat doen Casper en Anne niet. De eerste dagen voel ik me elke keer weer wat onwennig en moet ik even het nieuwe ritme vinden. En als ik dan ook nog net iets later naar bed ga dan eigenlijk goed voor me is, voel ik me hier zo alleen op de wereld. Dat voelen zij precies aan. Na de eerste, altijd vervelende onenigheid in huis ga ik weer eerder naar bed en zijn we alle drie gewend aan het feit dat Rob er – tijdelijk – niet bij is. Zijn Casper en Anne weer gezellig. En dan ga ik plannen maken, want mijn oplossing tegen eenzaamheid: eropuit!

Ik vul onze agenda in de weekenden met stadswandelingen, festivals, speeltuinen, musea en bioscoopbezoek. De kinderen en ik spelen toerist in Sydney en komen zo vaker in de stad dan Rob. Sydney heeft een fijne binnenstad waar ik graag ben. Een wereldstad aan het water met afwisselende wijken, omringd door nationale parken. Er heerst een ontspannen sfeer. Het is groot, maar niet overweldigend druk. Er zijn veel straatjes met relatief weinig verkeer en waar het drie banen breed wel heel druk is, kun je als voetganger over loopbruggen naar het volgende plein komen. Op elk kruispunt staan verkeerslichten voor voetgangers, die snel op groen springen. Het groene licht wordt aangekondigd met een geluid dat klinkt als een kosmisch, supersonisch (waarschuwings)schot. Verder doet de stad heel vredig aan. Het is heuvelachtig en groen. Ik vind de uitgesleten trappen langs muren waar kleine plantjes hun stekkie vinden leuk.

Afgelopen weekend vulden we met de geslaagde zoektocht naar de schoenen en een top-gedaan-jongens milkshake daarna. We hebben met z’n drieën ook het laatste stuk van de Vivid wandeling gelopen. Het lichtfestival was wederom betoverend. Nu hebben wij de meeste kunstwerken van dat festival, inclusief het vuurwerk, wel gezien.

Afgelopen maandag waren Casper en Anne vrij van school en heb ik dus een extra plannetje gemaakt om eropuit te gaan. Zij waren vrij vanwege ‘Queen’s Birthday’ (gewoon vrij, geen vrijmarkt of andere georganiseerde activiteiten). Wij hebben een prachtige plek in de stad ontdekt: The Goods Line. We liepen vanaf het Centraal Station tussen een oude spoorlijn richting Darling Habour. Vanaf 1855 reden hier goederentreinen met onder andere steenkool, tarwe en wol naar de binnenlanden. Interessante geschiedenis met de oudste ijzeren brug van Australië en de opkomst van de vakbondsbeweging. Door de ontwikkeling van Bottany Bay, het havengebied waar onze verhuiscontainer ook is aangekomen, reed in 1984 de laatste goederentrein over dit spoor. Nu is het een prachtig fiets- en wandelgebied. Niet groot, maar wel supermooi, modern aangelegd met gele tafels en betonnen bankjes, grasveldjes, bloeiende planten en bomen in strakke betonnen stoepranden, tafeltennistafels en andere sporttoestellen en zelfs een waterspeeltuin. Casper en Anne renden op hun nieuwe schoenen enthousiast heen en weer. Ik was erg onder de indruk van het bekroonde Dr. Chau Chak Wing gebouw dat langs The Goods Line ligt. Fantastische architectuur van Frank Gehry! Na de korte wandeling hebben we het Powerhouse Museum bezocht. Een leuk museum voor kinderen, omdat je lekker interactief bezig kunt zijn met wetenschap en design. In de voormalige krachtcentrale uit 1900 kun je bovendien de eerste, Australische stoomtrein bewonderen. Ik vond het heel goed passen bij het wandelgebied buiten. Op de tweede verdieping verloren Casper en Anne hun aandacht, terwijl ik herinneringen ophaalde bij de typemachines.

Ik heb ook goede herinneringen aan het Maritiem Museum waar Casper, Anne en ik een hele zondag hebben gespendeerd. We zijn er in een echte onderzeeër gekropen en wierpen vanaf het marineschip denkbeeldige bommen en granaten af tot we de replica van James Cooks Endeavour ontdekten en daarheen renden. We hebben ook genoten van onze wandeling door de Botanische Tuinen. En van ons bezoek aan Sydney Zoo, Madame Tussauds en de grote stadsspeeltuin. Grote koffie erbij, kwestie van slim plannen. Komend weekend zijn de kinderen en ik uitgenodigd door een vriendin om de foto-expositie ‘Wild Light’ te bekijken in de hippe buurt Bondi. Daar heb ik uiteraard ja op gezegd. ’s Ochtends eerst koffie drinken met de Nederlandse Wereldvrouwen bij de Opera Bar. De tijd vliegt en voor we het weten, is Rob weer thuis! Zin in.

Wil je het ook van de andere kant bekijken? Volg mijn blog door in de rechter kolom je mailadres in te vullen. 

Advertenties

Een gedachte over “Als de kater van huis is…

  1. Nienke Moll

    Ha Winnie, wat herken ik hier veel van! En dan ben ik maar een paar x per jaar alleen. Vooral die omschakeling van eenzaamheid naar sterk zijn. En vervolgens merken dat het ook echt werkt! Ik ruim vaak heel intensief het huis op en wil dan dat dát de nieuwe standaard wordt. L en H helpen me overigens vaak wel. De regel is ook dat ieder elke dag iets nieuws leert in het huishouden. Dat kan vanalles zijn; de wasmachine aanzetten, frietbakken, slasaus maken. Ik vind er gewoon niks aan om in mijn eentje in de keuken te staan en de kinderen achter een scherm. Ik ga er minder op uit dan ik zou willen, ik denk vanwege Skik en alle andere weekendactiviteiten die doorgaan, of dat ik het te duur vind. Daar denk ik nog eens over na. Want dat laatste is altijd nog minder dan de weekendjes weg van Evert😉.

    liefs Nienke

    Op wo 13 jun. 2018 14:19 schreef Familie Maris bekijkt het van de andere

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s