Koud!

Ik heb het echt heel koud. Wat valt de winter tegen! Het subtropische klimaat is het probleem niet. Nog steeds bloeien er mooie planten, de bomen blijven groen en ik heb zelfs al de eerste narcissen boven de grond zien uitkomen. Het probleem speelt zich binnenshuis af. De kou zit in de plavuizen en de muren voelen fris. Ik zit te schrijven met een rode fleece deken over mijn benen en ik voel dat ik mijn schouders optrek om mijn nek warm te houden.

In de woonkamer blaast de energieslurpende airco opgewarmde lucht naar binnen. Hij gaat aan en uit, alsof er een thermostaat opzit. De blazer maakt een heleboel lawaai, waardoor we elkaar slecht verstaan en de kinderen het volume van de televisie steeds hoger zetten. De warmte, die dus in beweging is omdat het apparaat blaast, voelt heel anders dan ik gewend ben van de centrale verwarming. Wat klinkt dat nu luxe: centrale verwarming! De warmte van de airco voelt ‘beperkend’, soort alles of niets, drukkend en droog. Nadat ie een tijdje heeft staan blazen, zetten we hem weer uit tot we weer frisse handen krijgen. De warmte verspreidt zich ongelijkmatig over de ruimte. In onze woonkamer ontstaan een soort hoge en lage luchtdrukgebieden. De depressie zal wel ergens rond de trap liggen, want veel warmte verdwijnt daar naar boven en verlaat het huis via de enkel glas ramen of al eerder via de dunne muren. De warmte komt niet eens tot in de keuken. Door de manier waarop het huis, zo goed en kwaad als het gaat, verwarmd wordt, heb ik last van een enorm droge huid. Vriendinnen klagen er ook over. Ondanks de zorgvuldig aangebrachte dagcrème voel ik de huid op mijn wangen trekken. Ik heb last van droge onderbenen en er zitten barstjes in mijn lippen.

In de badkamer zijn, naast de gewone lamp, vier infrarood warmtelampen aan het plafond bevestigd. In de lente en zomer hebben we daar om gegrinnikt. Hadden we nog geen enkel idee hoe fijn die dingen zouden zijn. Als je ze in de zomer, in plaats van de gewone lamp, per ongeluk aandeed, dan bekroop je na een paar minuten zo’n onbehaaglijk gevoel. Terwijl je je tanden poetst voor de spiegel begint je huid te prikkelen en je ademhaling versnelt. Daarna breekt het zweet je uit als bij een koortsaanval. Met opkomende hoofdpijn vraag je je af wat er mis is, tot je doorhebt dat je onder 4 x 275 Watt staat. Ik zag ze aan voor een luxe artikel, associeerde ze met de sauna. Nou, ik kan je zeggen dat we ze nu gewoon keihard nodig hebben. Ik schakel ze elke keer weer aan als ik in de badkamer ben. Ze geven het soort warmte dat onder je huid gaat zitten en dat voelt erg aangenaam op je spieren. Maar tegelijkertijd voelt het ook als ‘iets met de kraan open’, want zodra je de lampen uitdoet, verdwijnt de fijne temperatuur in mum van tijd weer het huis uit.

Juni is het begin van de winter en de maand met de meeste neerslag. Deze maand is de hoeveelheid regen in Sydney anderhalf keer hoger dan in de natste maand in Amsterdam (oktober of november, afhankelijk van de website waarop ik zoek?). Als het hier regent, regent het hard. Ik kan me geen miezerbuitje herinneren. De council, een soort gemeente binnen Sydney, heeft alle sportvelden in onze buurt en de omliggende wijken gesloten, omdat ze vol water staan. Wat me doet denken aan het feit dat Casper is toegelaten tot het junior voetbalteam van school! Hij is er zo blij mee! Maar deze week dus geen training en wedstrijd vanwege het natte weer. Gemiddeld telt deze maand 12,5 regendagen. En dat is een groot voordeel ten opzichte van Nederland; in plaats van een grijze maand of erger een verregend seizoen, slechts een aantal dagen dat het flink plenst. Als het droog is, is de hemel helderblauw of licht bewolkt. Het is heerlijk om dan de zon te voelen.

In de winter wordt het ’s middags ongeveer 17 graden en het kwik daalt ’s nachts tot zo’n 9 graden. Buiten is het dus echt niet zo koud. Vandaar natuurlijk ook dat bomen en planten gewoon groen blijven. Bomen die wel blad verliezen worden ‘Europees’ genoemd. Ik vind deze groene omgeving een geweldige, nieuwe ervaring ten opzichte van de kale winters. Ondanks de zachte temperaturen hebben we de dikkere dekbedden weer in gebruik genomen. Die hadden we, toen we aankwamen in de warme lente, in de verhuisdozen laten zitten. We dachten die hier misschien niet nodig te hebben. Casper en Anne dragen sinds twee weken hun winteruniform naar school. Casper is daar niet blij mee. Hij vindt de lange broek en het overhemd met lange mouwen te warm voor in de klas. Daar blaast de airco de hele dag op de hoogste stand warme lucht. Tot het verplicht werd, droeg hij, net als alle andere jongens, zijn korte broek. Als ik voor schooltijd bezorgd naar hem keek, verzekerde hij me dat hij zich warm zou rennen tijdens de pauzes. De kinderen hebben niet eens een echte jas. Ze dragen een maroon kleurig vest naar school, passend bij hun uniform. Als het regent, rennen we onder een paraplu naar school. That’s it. Meestal dragen ze het vest niet eens meer als ze weer naar huis komen. Ik vind het maar ingewikkeld. Binnen draag ik dubbele sokken, een dikke trui en een sjaal om mijn nek. Maar als ik ergens afspreek, waar de airconditioning de hele dag heeft staan draaien of gewoon buiten, moet ik zorgen dat ik minder laagjes aandoe. Gek om kleding uit te doen als ik uit huis ga.

Ook aan deze kant van de evenaar klaagt men over het weer. Ze vinden het koud en iedereen kijkt verlangend uit naar de lente. Mijn geklaag over de kou in huis wordt herkend en aangevuld met vergelijkbare verhalen over hun eigen huis. Niemand lijkt de airco een prettige verwarming te vinden. Inmiddels heb ik begrepen dat veel huizen aanvullend elektrische kachels in huis hebben, maar ook die worden niet als ideaal gezien. Qua energieverbruik ook niet, lijkt mij. Casper heeft ook een klacht: hij vindt dat er meer Nederlandse architecten “of zoiets” hierheen zouden moeten komen om mensen hier te leren over isolatie, verwarming en betere muren. Hij zou graag zien dat ons huis “normaal” verwarmd werd. Hij vertelde enthousiast dat hij op school een BTN uitzending (soort Jeugdjournaal) had gezien over huizen die met gerecycled materiaal geïsoleerd werden. “Dus het kan wel.” Hij is op school veel bezig met milieubewustzijn. Hij heeft een punt. Warme zomers en gematigde winters doen mij denken aan Spanje, Italië, Griekenland. Dikke muren, kleine ramen en luiken die overdag dicht gehouden worden. Ik snap echt niet dat er in dit land niet of nauwelijks goed geïsoleerde huizen worden gebouwd. Dit klimaat vraagt toch om aangepaste huizenbouw? In de zomer wil je de hoge temperaturen buiten houden, in de winter de warmte binnen. Heerlijk dat plavuizen ’s zomers verkoelend aanvoelen, maar dat effect werkt nu vreselijk averechts.

Het verbaast me dat mensen de winter beschouwen als een periode waar we doorheen moeten, terwijl we wachten op de lente. Ze zijn geïnteresseerd in hoe wij in Nederland onze huizen bouwen, isoleren en verwarmen. Ze weten wat een spouw is en kennen het fenomeen dubbelglas. En dan knikken ze begripvol en antwoorden dat ze heel goed begrijpen waarom we dat in Nederland zo doen. Het voelt als een soort aangeleerde hulpeloosheid. Zowel in de zomer als in de winter zie, of hoor, ik de airconditionings op volle toeren draaien. Zuinig als Rob en ik zijn proberen we het apparaat zo min mogelijk te gebruiken. Tijdens een etentje met vrienden informeerden we eens naar hun energierekening. Bedoeld om ons verbruik ergens mee te kunnen vergelijken. Wij betaalden de afgelopen drie maanden 423 dollar (270 euro). We werden vreemd aangekeken. Zij betaalden ongeveer 1200 dollar (763 euro). Een collega van Rob vertelde later dat hij een rekening had ontvangen van ruim 1800 dollar (1146 euro).

Ik snap er helemaal niets van. Hoe kan het dat mensen hier geïnteresseerd vragen naar onze huizen en dat totaal niet betrekken op hun eigen situatie? Hoe kan het dat ze de winter zien als een seizoen waar ze even doorheen moeten voordat ze hun huizen weer kunnen koelen tegen de warmte? Waarom worden al die nieuwe twee-onder-een-kap woningen en appartementencomplexen, die overal in de stad gebouwd worden, niet volgens de nieuwe inzichten en milieuafspraken gemaakt? Ik vind het nogal verontrustend dat een wereldstad als Sydney zo achterloopt. Gelukkig stoppen de supermarkten met het gebruik van de weggooi plastic tasjes en worden zelfs groenten en fruit minder voorverpakt, maar het energieverbruik voor al die airco’s kan echt drastisch naar beneden als men de huizen hier zou aanpassen aan het klimaat. Gemiddeld bestaat de energierekening van een huishouden voor 38% uit de kosten voor het opwarmen en koelen van het huis. Het is de grootste post op die rekening. En zo slecht voor het milieu!

Wil je het ook van de andere kant bekijken? Volg mijn blog door in de rechter kolom je mailadres in te vullen. 

Een gedachte over “Koud!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s