Feestje

Vriendin: “Wanneer zijn jullie terug van vakantie?” Ik: “Aanstaande zondag.” Zij: “De dag voor Ashtons verjaardag!”

Ashton is een goede vriend van Casper, die daarom opgewonden reageerde en vroeg of we naar het verjaardagsfeestje zouden gaan. Het leek mij ook een uitnodiging, maar ik wist het niet helemaal zeker. Na wat afwachten, stuurde ik toch maar de vraag of het oké was dat we op maandag langs zouden komen om Ashton te feliciteren. Casper blij dat ik om verduidelijking vroeg en ik hopend dat mijn vraag niet te direct was. Mijn vriendin: “Zeker weten!”

Ik heb al een paar keer moeders, die hun kinderen bij ons kwamen ophalen na een speelafspraakje, gevraagd of ze zin hadden in een kop koffie. Dat aanbod werd steeds beleefd afgeslagen. Na de derde afwijzing bood ik ook thee, iets fris of zelfs een glas water aan, maar helaas ging ook daar niemand op in. Tot ík werd uitgenodigd om in een café koffie te komen drinken. Het is hier gebruikelijker om buitenshuis af te spreken en bij te kletsen (of kennis te maken)! Daarom vroeg ik me bij dit verjaardagsfeestje dus ook af wáár we ‘s maandags verwacht werden. Hoe laat wist ik trouwens ook nog niet. Een verjaardag zit vol rituelen en culturele gewoontes. Ik keek er enorm naar uit om die met deze familie eens mee te maken.

Op zaterdag ontving ik weer een berichtje: “Ik hoop dat jullie een geweldige vakantie hebben gehad. Vroeg me af of jullie maandag vrij zijn om met ons de verjaardag van Ashton te vieren tijdens een lunch in het park?” Ik dacht dat we dat al hadden afgesproken? Ik vroeg haar naar de verjaardagswensen van Ashton. Zegt zij: “Je hoeft hem niets te geven. (Want) Hij vindt het geweldig dat jullie komen!” Ik interpreteerde dat als een beleefdheidsvorm. Terwijl ik hard nadacht over een gepast verjaardagscadeau, ging ik ten rade bij een vriendin van Nederlandse komaf. Zij vroeg zich af of het een officieel of een informeel feestje was. In het eerste geval wel een cadeau meenemen, in het tweede is dat minder gebruikelijk. Omdat ik niet wist hoe groot of officieel dit feestje was en mijn Nederlandse-ik zich niet kon voorstellen zonder iets aan te komen, namen we een cadeautje mee.

Toen bedacht Rob dat het wel eens de gewoonte kon zijn je eigen eten en drinken mee te nemen naar een picknick. Gesmeerde boterhammen en pakjes drinken of gewoon iets lekkers om met elkaar te delen? Ik vroeg het maar gewoon. Het antwoord was “whatever you like”. Wist ik eigenlijk nog niet wat de bedoeling was. Toen een vraag van haar kant: “Will you and the kids eat hot chips on bread rolls?” Mijn gedachte vormde een raar beeld van heel veel koolhydraten en weinig uitgesproken smaken. Ik had weer geen idee! Ik appte optimistisch terug dat we het graag wilden proberen.

’s Maandags feliciteerde ik Ashton met zijn verjaardag en liep daarna naar mijn vriendin. Zij reageerde nauwelijks, beetje gek. En ook de eerste opa die ik een hand gaf, leek zich wat ongemakkelijk te voelen. Toen ik een van de oma’s feliciteerde met haar kleinzoon, vroeg zij geïnteresseerd wat ik precies bedoelde. Ze vond het een bijzondere en attente gewoonte om ook (groot)ouders te feliciteren! Dat had ze nog niet eerder meegemaakt.

Twee andere gewoontes die voor ons helemaal nieuw waren: taart eet je niet aan het begin, maar ter afsluiting van het feest. Als een soort toetje na de lunch. Als vanzelfsprekend zingen alle gasten voor het uitblazen van de kaarsjes ‘Happy Birthday’ voor de jarige. En de tweede gewoonte is dat cadeautjes pas worden opengemaakt als alle gasten naar huis zijn. Best verwarrend als je graag een reactie wilt zien op het zorgvuldig uitgezochte cadeau.

Het werd een geweldig feestje! Superleuk om mee te maken. Informeel en met een kleine groep mensen (de jarige en zijn gezin, opa’s en oma’s en wij). We waren bij een prachtige picknickplaats in het Royal National Park. Een pittoreske, open plek langs het water waar de kookaburras en kaketoes verlekkerd om onze picknicktafel heen vlogen. Hoog in de lucht zagen we zelfs een adelaar vliegen! Er was zo veel te eten dat onze chocolade cakejes onaangeroerd zijn gebleven. Ik heb voor het eerst in mijn leven cricket gespeeld. De broodjes met boter, zoute patat en ketchup smaakten verbazingwekkend lekker. Het was heel “gezellig”.

Wil je het ook van de andere kant bekijken? Volg mijn blog door in de rechter kolom je mailadres in te vullen. 

5 gedachtes over “Feestje

  1. Christien Jurriens

    Hallo familie Maris,

    Wij hebben genoten van het verhaal van het verjaardagsfeestje. We zagen het zo voor ons. Wat een belevenissen voor jullie en de kinderen. We kijken uit naar jullie verdere ervaringen.

    Groeten van Bart en Christien Jurriens.

    Op wo 29 aug. 2018 07:05 schreef Familie Maris bekijkt het van de andere

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s