Winnaars (School IV)

Al in de tweede week op school kwam Casper superblij thuis met een ‘award’. Een wit, half glimmend invulkaartje op A6 formaat. Het papier iets dikker dan normaal. In de linker bovenhoek het schild van de school en daarnaast staat in sierlijke, maroonkleurige letters ‘Achievement Award’. De rand van het papiertje wordt geaccentueerd door een donkerblauw, retro-achtig kader. Caspers juf had met de hand ingevuld dat hij zijn eerste award had verdiend voor zijn “enorme inzet om deze nieuwe school te leren kennen en het werken in Engels”. Met een handtekening van de juf én van de schooldirecteur. Tjonge…

Niet veel later kwam Anne ook breed glimlachend aangerend met haar eerste award. Die had ze te danken aan haar “voortreffelijke start met het leven op deze school én haar goede werk”. Inmiddels hebben ze allebei vijf van dit soort prestatie-onderscheidingen in ontvangst genomen. Heel officieel, tijdens de weekbijeenkomst in de grote hal. Ten overstaan van de hele school, zo’n 400 leerlingen, worden ze het podium op geroepen en krijgen ze de award overhandigd van een prefect. Een prefect is een senior leerling die, na een verkiezing, een representatieve rol toegewezen heeft gekregen. Aan het einde van de bijeenkomst staat het podium vol kinderen die netjes hun award vasthouden.

Anne vertelde dat er ook onderscheidingen per klas worden uitgereikt. Zo wordt er elke week een klas uitgeroepen die ‘t schooluniform het best draagt; overhemden netjes ingestopt, geen kledingstukken van het zomer- en winteruniform door elkaar aangetrokken, haarelastieken in de juiste kleuren en schone kleding. Het respectvol vertegenwoordigen van je school wordt belangrijk gevonden. Deze eervolle vermelding gaat elke week naar een andere klas. “Anders is het niet eerlijk”, legt Anne uit.

Bij die wekelijkse bijeenkomsten krijgt ook altijd één leerling een soort wisselbeker(tje) voor het beste gedrag op het schoolplein. Anne vraagt zich af of leraren wel alle kinderen hebben kunnen zien om te bepalen wie echt de beste was. Voor het opruimen van troep op het schoolplein kun je beloond worden met de zogenaamde ‘Friendly Playground Award’. Casper en Anne hebben ieder besloten daar niet aan mee te doen, nadat ze hadden gezien dat kinderen troep uit de vuilnisbak haalden om bij de leraar in te kunnen leveren voor dat award. “Dat schiet natuurlijk niet op”, zei Casper dapper.

Omdat Casper goed ging tijdens de laatste sportdag, verdiende hij drie sportcertificaten. Die hij uiteraard na de weekbijeenkomst mee naar huis nam. Voor discuswerpen, verspringen en één voor 200 meter hardlopen. Met het award van de 200 meter race had hij ‘toegang’ tot de sportdag op districtsniveau en streed hij tegen leerlingen van andere scholen. Voor die ene race, die als eerste op het programma stond, werd hij de hele dag vrijgesteld van school. Korte tijd daarna werd hij met zijn schoolvoetbalteam kampioen. Hij is heel trots op het ‘bewijs van verdienste’, dat gepaard ging met een embleem om op zijn sportuniform vast te stikken. Hij vond dat zo interessant dat hij zelfs vroeg of ik een nieuw, schoon poloshirt voor hem wilde kopen (niet gedaan). Ook Anne heeft inmiddels een bijzonder award te pakken; zij leverde drie achievement awards in bij ‘the office’ en kreeg daarvoor in ruil, tijdens de eerstvolgende bijeenkomst in de hal, van de directeur zelf een ‘Principal award’ terug.

Begin juli gingen we kijken en luisteren naar Anne’s eerste optreden met de schoolband in een klein theater. Anne was vreselijk opgewonden en nerveus, want ze had op school gezien dat het orkest vorig jaar een heuse bokaal gewonnen had. Ik was in de veronderstelling dat ze met verschillende scholen aan een concours meedeed. Echter, direct na haar optreden ontdekten we dat elke band een goud- of zilverkleurige beker won.

Onze school liet alle leerlingen van year 5 en 6 stijldanslessen volgen, heel gaaf vind ik dat. Elke week kwam er een gekwalificeerde dansleraar om hun de cha-cha-cha, tango, samba, jive en salsa te leren. Best een diepgaand programma dat ook ging over omgangsvormen, zelfbewustzijn, diversiteit en comfortzones. Aan het einde van de cursus werden de 30 beste leerlingen geselecteerd om de school te vertegenwoordigen bij het Dancesport Challange Gala. Wij gingen met Casper naar een groots spektakel in het Sydney Olympisch park, waar dus ook een aantal kinderen niet naartoe mocht.

Waar voor kinderen een activiteit wordt georganiseerd, hoor je voortdurend volwassenen roepen hoe goed hun kind, en ook de vriendjes, bezig zijn. We hebben het heel vaak langs het voetbalveld gehoord: “Good job. Well done!” Deze complimenten staan ook op de achievement awards en in de schoolrapporten. Maar als een kind verliest, een antwoord niet weet of mis gooit, dan hoor je: “Unlucky, buddy. Better luck next time. Good effort though.” Als kinderen iets goed doen, krijgen ze een compliment of een award. Maar als het niet goed gaat, ligt het aan de omstandigheden. Kinderen kunnen niet verliezen.

Wil je het ook van de andere kant bekijken? Volg mijn blog door in de rechter kolom je mailadres in te vullen. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s