Tijd vliegt

Ik mis een wijntje drinken op vrijdagmiddag aan de keukentafel bij vrienden en blijven plakken voor de zelf gebakken friet, een praatje op straat met de buren over het nieuwe schilderwerk of veranderingen in de tuin waaraan hard is gewerkt, de buurkinderen die nieuwsgierig onze oprit oprennen om te kijken wat we aan het doen zijn en dat we als volwassenen van die gelegenheid gebruik maken om even bij te kletsen, een rondleiding door het nieuwe huis van een vriendin, het buurtoverleg over het zomerfeest in het dorp. Familie en vrienden. Ik denk vaak na over wat er allemaal in Nederland gebeurt en wat er allemaal verandert.

Het is weer lente. Meer nog dan dat ik me van een jaar geleden herinner, bloeien er prachtige, tropische bloemen. Ik verbaas me over de ingewikkelde kunstwerkjes, zo mooi. De doordringende geur van de Jasmijn struik herinner ik me wél heel goed van vorig jaar. Bij de hoofdingang van school, in vele voortuinen en bij de koffieshop op de hoek laat ik me verrassen door het volle, zoete parfum van de witte bloemetjes en denk automatisch terug aan toen we hier net rondliepen. Eén jaar geleden alweer.

We zouden het zo weer doen, ook al gaven de verhuizing, het afscheid en de opstart hier een hoop stress. Het avontuur is het meer dan waard. Met de nieuwe gewoontes, het subtropische klimaat, de taal, ander eten en de diversiteit aan culturele invloeden is Australië één grote leeromgeving. Ik vind het heerlijk en kijk ongegeneerd, glimlachend of een beetje verbaasd, om me heen.

Het opgejaagde gevoel van onwetendheid en het zelf opgelegde streven alle indrukken te willen onthouden zijn voorbij. Al een tijdje. Hoewel Rob zich een slag in de rondte werkt, is er rust en routine gekomen in ons dagelijkse leven. Toch heeft het leven nog altijd iets bijzonders. Rob roept vaak: “Jongens, we lopen gewoon in Australië!” Het voelt heel gelukkig en rijk.

Met de ervaring die we inmiddels hebben opgedaan, is het leuk nieuwe, Australische gebruiken te ontdekken. Zo hadden we afgelopen zondag ‘Presentation Day’ van Caspers voetbalclub. Wij hadden geen idee. Ontspannen en in korte broek gingen we erheen, namen plaats onder een groot schaduwdoek (“Hi guys, how are you? Good thanks. Yourself?”). Vervolgens haalde Anne een gratis ‘sausage sandwich’ bij de barbecue en rende Casper vrolijk tussen de picknicktafels achter zijn vrienden aan. Alle spelers werden beloond met een medaille als dank voor hun inzet. De jongens zaten keurig op tijd vooraan. Wij verbaasden ons niet over de enorme tas vol snoep die de jongens vervolgens cadeau kregen. Daarna haalde iedereen nog iets op bij de barbecue of de bar. Easy.

We hebben heel wat meegemaakt met z’n vieren en dat levert een bijzondere band op. Ook dat is veel waard. In de weekenden spelen we toerist. Casper en Anne gaan graag met ons mee en daar ben ik trots op. We zijn veel actiever dan dat we in Nederland waren, terwijl we ook daar in een prachtige, toeristische omgeving woonden. Over een week keren mijn ouders, na een rondreis met z’n tweeën, terug naar onze stad. Hartverwarmend vond ik het dat een vriendin aanbood om Casper en Anne na schooltijd op te vangen, zodat ik met mijn ouders een dag in de stad kan doorbrengen. Loop ik zomaar met hen langs de iconen van deze wereldstad.

Wil je het ook van de andere kant bekijken? Volg mijn blog door in de rechter kolom je mailadres in te vullen. 

Een gedachte over “Tijd vliegt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s