Traditie

Met de stoomboot is het wel een eind reizen en onze kinderen zijn op een leeftijd dat ze “al lang niet meer” in de goedheiligman geloven. Bovendien is hier sinds 1 december de kerstsfeer losgebarsten en tussen de kerstbomen was het niet makkelijk alle legendes rond ons feest uit te leggen. Zou de goede Sint wel komen?

Casper was niet blij. Hij had graag de intocht meegemaakt en miste het bijbehorende strooigoed. Hij miste de rommelpieten op school en hij vond ook het warme lenteweer maar “irritant”. Was hij ook nog eens hartstikke verkouden, wat ik dan wel weer vond passen bij de sfeer rond 5 december (maar dat zei ik uiteraard niet). Anne verkondigde afgelopen week een paar keer dat ze ’s avonds haar schoen zou gaan zetten. Maar na de barbecue en in haar korte broek kwam het er toch niet van. De laatste twee weken van het schooljaar zijn aangebroken. De kinderen zijn hun huiswerkopdrachten aan ‘t afronden. Jammer genoeg hebben ze niet geoefend op de Sinterklaasliedjes. Ik vraag me bezorgd af of ze de teksten nog kunnen meezingen.

We namen de kinderen mee naar een Thais restaurant in de buurt. Vlak voordat Rob van de oprit afreed, riep ik geschrokken dat ik binnen wat vergeten was. Casper en Anne hadden ook niet door dat we veel vroeger aan tafel gingen dan normaal. Ik grinnikte om het grapje dat we op pakjesavond samen Thai-Thai aten. We deelden drie gerechten met elkaar, zodat we niet te veel zouden eten. Daarop vroeg Anne om een toetje, maar Rob en ik wezen dat samenzweerderig af. Met Sinterklaasliedjes aan, die Casper en Anne inderdaad niet meezongen, reden we snel weer naar huis.

Bij het zien van de jute zak, verdween Casper’s snotneus spontaan en huppelde hij als een klein kind zo blij door de woonkamer. Anne constateerde stralend dat de pepernoten precies zo smaakten zoals ze zich herinnerde. Mijn ouders waren zo lief geweest twee zakken te importeren bij hun bezoek aan ons in oktober. Tijdens de ‘Dutch week’ van Aldi hadden we gevulde speculaas ingeslagen die, ondanks dat de houdbaarheidsdatum inmiddels verlopen was, toch heerlijk Hollands smaakte. Daarnaast stond een schaaltje Australische chocolaatjes.

Een beetje vreemd en toch als vanouds. Vasthoudend vond ik mezelf, aan de traditie. Ik moest denken aan de allereerste emigranten, die zonder de moderne communicatiemogelijkheden, bleven vasthouden aan gewoontes en tradities uit hun vaderland. Rob en ik hebben wel overwogen ons Sinterklaasfeest te skippen hier in Australië. De hele context is toch weg. Maar we deden het niet vanwege de kinderen…

Tijdens de kerstbarbecue van Robs werk, die afgelopen weekend al werd gehouden, vroeg iemand of ik me na ons eerste jaar hier al een ‘local’ voelde. Nee, ik voel me een Nederlandse, die de ‘locals’ observeert, geniet van de nieuw ontdekte gewoontes en zichzelf daardoor bewuster wordt van haar eigen komaf. Door de jute zak en de ‘tiny spiced biscuits’ voelde ik me zelfs een beetje extra Nederlands tijdens ons heerlijk avondje. In korte broek, dat wel.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s