Vakantiegevoel

Ik kijk nog altijd opgetogen om me heen als we door Sydney rijden. De blauwgroene bomen, de skyline van de binnenstad die plotseling opdoemt achter een heuvel, de kronkelige, rotsachtige kustlijn met de stranden en aangelegde ‘rock pools’ in de baaien. In het afgelopen jaar hebben we musea en festivals bezocht in de stad, over de valleien uitgekeken van de Blue Mountains en de Hunter Valley, de architectuur en het leven bekeken in de authentieke dorpen in de omgeving. Alles in een straal van zo’n vier uur rondom ons huis. Het voelt rijk om dat allemaal te kunnen beleven. Maar onze tijd hier vliegt en ik ben ongeduldig, Australië is gróót! Daarom voelt het zó goed dat we in de zomervakantie meer van Australië hebben ontdekt.

In 19 dagen reden we, met onze eigen auto, van Sydney langs de kust naar Melbourne en via het binnenland weer terug naar huis. Het was geweldig, misschien wel onze beste vakantie tot nu toe. We hadden een vol programma, dat ik van tevoren gedetailleerd had voorbereid. Die uitgebreide lijst met de beste snorkelstranden, nationale parken, wandelingen en bezienswaardigheden in dorpjes bekend om hun historische goudmijnen, oesterkwekerijen of wijngaarden hield ik in de auto bij de hand, zodat we aangekomen op een nieuwe bestemming meteen konden beginnen. Nieuwe plaatsen ontdekken, griezelige en schattige beesten spotten (waarvan trouwens alleen de koala’s op mijn lijst stonden), picknicken op adembenemende locaties, snorkelen in het turquoise water van de oceaan, wandelingen maken naar prachtige watervallen. We hebben eruit gehaald wat erin zat én ervoeren daarbij ook nog dat fijne, ontspannen vakantiegevoel.

Ook alle accommodaties hadden we van te voren, grotendeels via Airbnb, geregeld. Dat droeg zeker ook bij aan de vakantievreugde. Geen afleidende ik-zie-ons-echt-niet-in-de-auto-slapen gedachtes. Meestal bleven we twee nachten op één locatie, wat in de praktijk neerkwam op anderhalve dag per plek om leuke dingen te doen. Vlak voordat onze vakantie begon, sloeg bij zowel Rob als mij nog even de twijfel toe of dat niet veel te kort en dus veel te gehaast zou zijn. Maar nee dus. Wij genoten allemaal van de ‘road trip’. Rob omdat hij van autorijden houdt en het een prachtige route was, ik omdat ik graag om me heen kijk en de kinderen omdat de ritten gelukkig niet te lang duurden.

‘Ticking the boxes’, een leuke Engelse uitdrukking, vind ik, over het afvinken van nieuwe ervaringen van je wensenlijstje. Wij hebben heel wat afgetikt. Bijvoorbeeld toen we New South Wales (NSW) verlieten en Victoria binnenreden. Eindelijk een tweede staat op ons lijstje! Australische vrienden hebben al een paar keer belangstellend gevraagd hoe het is om een landsgrens over te rijden en opeens vakwerkhuizen te zien en een andere taal te moeten spreken. Na het grote welkomstbord van Victoria konden we gewoon bij dezelfde supermarktketen boodschappen blijven doen, onze favoriete koffie bestellen en ook de huizenbouw en verkeersborden veranderden niet. Het heeft wel iets makkelijks. En misschien is het ook een beetje saai.

Casper, die tijdens de vakantie elf jaar is geworden, vindt tegenwoordig ook wel eens iets saai. Rob en ik gingen ondernemend op reis, vol plannen en verwachtingen. We houden van wandelingen naar uitkijkpunten van waaruit we kunnen uitkijken over tegenoverliggende bergtoppen of over indrukwekkende kliffen langs de kust waartegen de golven hoog opspatten. Meestal plannen we die tochten zo dat we eindigen met een lekkere picknick bij een verfrissende waterval of met een duik in de zee. Moet je wel eerst even lopen ja, want dat vinden papa en mama leuk. Na de derde dag hadden we als gezin onze mantra gevonden: soms doen we dingen die leuk zijn, soms doen we dingen die minder leuk zijn en soms doen we dingen die heel leuk zijn. Je mocht uiteraard zelf bepalen wat je ergens van vond. Soms valt een opwindend plan toch minder goed uit, “wij zijn hier ook voor het eerst”, en soms valt een saaie bestemming enorm mee en ben je blij dat je erbij bent. Dat werkte. Rob en ik hebben niet alleen genoten van onze reis, maar ook van de verwondering en opwinding van onze kinderen.

Aan het einde van de vakantie voelde ik me opgelucht. Blij dat we met elkaar meer van Australië hebben gezien en een flink aantal vinkjes hebben kunnen zetten. In totaal legden we 4260 kilometer af. Als je dat bekijkt op de gehele kaart van dit enorme continent, voel ik de vakantiekriebels al weer opkomen.

 

Advertenties

6 gedachtes over “Vakantiegevoel

  1. José Boersma Nonner

    Een inkijkje in een ” andere” wereld; erg leuk om steeds mee te lezen, hoe jullie verwonderd en blij zijn met de ervaringen, die jullie daar opdoen! Geweldig,
    Liefs- dit keer uit New York!

    Like

  2. Carolien

    Wat een waanzinnige belevenissen allemaal weer. Ik geniet van je blog, Winnie. Je bent een fantastisch schrijfster die het gevoel heel mooi kan omschrijven.

    Like

Laat een reactie achter op Jakko Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s