High School

De afgelopen drie weken waren spannend. Rob en ik hebben allebei geen ervaring met het high school systeem hier en we wilden voor Casper wel een goede keuze kunnen maken. Ik wilde ook heel graag dat hij zelf de beste keuze zou maken…

We bezochten twee open avonden. De eerste was van de lokale high school, op tien minuten loopafstand van ons huis. Casper wist precies welke vriendjes ook zouden komen, dus al kletsend en gedag zwaaiend liepen we de grote hal binnen. Ik vond het erg goed, bijna on-Australisch, dat studenten centraal werden gesteld tijdens de centrale opening. We werden door studenten welkom geheten, waarna zij zelfverzekerd hun danskunsten toonden, vertelden over hoe spannend hun eerste schooldag was geweest en hoe snel ze zich er toch thuis waren gaan voelen. Pas daarna kwam de principal aan het woord. Zij begon haar speech met de opmerking dat ze maar twee minuten had gekregen in het student-gerichte programma en daarna had ze daadwerkelijk niet veel meer te zeggen. Rob en ik keken elkaar vragend aan. Daarna begonnen we aan een chaotische toer langs verschillende klaslokalen. Ik vond het super verwarrend dat een lerares ‘stofbewerking’ mijn vraag beantwoordde met “kijk maar rond”. De lerares Engels raffelde een veel te lange PowerPoint af. De leraar wiskunde had een leuke prijsvraag bedacht, maar daardoor was er zo veel rumoer in het lokaal dat ik de uitleg van zijn collega totaal niet kon volgen. Toen we in het donker weer naar huis liepen, spraken we vooral over hoe gemakkelijk de korte afstand er naar toe was.

Casper had helemaal geen zin in de tweede open avond, want – zo zei hij – hij had zijn keuze al gemaakt. Bovendien zou er “helemaal niemand anders” naar toe gaan. Ik nam mijn mokkende zoon mee in de auto, die op de parkeerplaats al een eerste bekende tegenkwam. Op het schoolplein speelde de schoolband, werd koffie en ijs geserveerd en werden tot Caspers grote verrassing allerlei boerderijdieren getoond. We vormden met nog andere vriendjes en hun ouders een groep, waarmee we samen de school verkenden. De hippe directeur schepte zo op over de hoge eindscores, dat ik me afvroeg of de studenten zelf nog wel meetelden. Ook door de vele afkortingen als HSC en ATAR raakte hij me kwijt. Daarna volgde een geweldig goed georganiseerde en zeer informatieve toer. We hebben met veel vriendelijke leraren en enthousiaste studenten gesproken. Casper genoot van de indrukwekkende proefjes in de science klas, de puzzels bij mathematics, de uitleg over het NASA project en de spierversterkende oefeningen in de fitness ruimte. Casper riep dat hij deze school nog leuker vond dan die bij ons in de wijk. Hij was blij dat we tóch gegaan waren, een soort verontschuldiging die ik met liefde aannam.

Welke informatie is relevant, welke cijfers en resultaten doen ertoe, hoe zit het met de reputatie van een school, verschillen scholen überhaupt veel van elkaar en wat is het advies van lokale vrienden waard? We bezochten twee openbare scholen, maar het systeem is veelzijdiger met ook Katholieke jongens- of meisjesscholen (ouderwets?!!), privé scholen, selective schools en scholen met een specialisatie zoals sport of technologie. Iedereen gaat na de basisschool door naar Year 7 op een high school. De differentiatie (zoals wij vmbo, havo en vwo kennen) vindt plaats op basis van testresultaten in het eerste en tweede jaar en kan per vak verschillen. Denk ik. Het vakkenpakket is ook anders dan wat ik gewend was. English en mathematics begrijp ik. Maar wat houden Science, Technologies, Human Society and Its Environment, Creative arts, Personal Development Health and Physical Education, Languages en Vocational Education and Training precies in? Hopelijk zitten scheikunde, natuurkunde, biologie erin verweven, vast wel.

Nog ingewikkelder was het om Casper mee te nemen in onze afwegingen. Eén van Caspers beste vrienden gaat zeker naar de school in onze wijk, zijn andere goede vriend gaat naar een gespecialiseerde sportschool. Dus kwam onze keuze neer op een school mét een goede vriend, op loopafstand, maar met gemiddelde onderwijsresultaten óf een school verder weg, met een overtuigende presentatie tijdens de open avond, een goede naam en hoge eindresultaten.

De volgende dag, nadat er ervaringen en ideeën met vriendjes waren uitgewisseld, hing Casper toch weer meer naar de eerste school. En na een goed gesprek tijdens het avondeten koos hij weer voor de tweede. Vlak voor het naar bed gaan, wist hij het echt niet meer. Daar kwam de uitdrukking ‘slaap er een nachtje over’ goed van pas. Maar het hielp hem niet en het brak mijn hart. Ik wilde zó graag dat Casper zou kiezen voor de beste school en tegelijkertijd gemotiveerd aan die high school zou beginnen.

Afgelopen zondag hebben we een kei van een brief geschreven aan de tweede high school. Omdat wij buiten het postcodegebied wonen van die school, kan Casper daar niet automatisch terecht. We moesten een plaatsingsverzoek indienen in de vorm van een soort sollicitatiebrief, waarin je – omdat alle andere ouders dat ook zo doen – hoog opgeeft over de kwaliteiten en talenten van je kind. Casper hielp ons zo goed mogelijk en zette trots en tevreden zijn naam onderaan de brief. De eerste stap naar de middelbare is gezet!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s