Contrasten

Ik hou van contrasten. Het klassieke, zandstenen stadhuis steekt prachtig af tegen het hoge, moderne universiteitsgebouw erachter. Hetzelfde geldt voor het statige, in Art Deco stijl gebouwde NESCA House, het bedrijf dat de elektrische stadsverlichting aanlegde. Aan de rand van het niet al te grote en eenvoudige stadhuisplein valt het gekke champagnekurk-ontwerp van het gemeentelijke administratiekantoor goed op. Zelfs de naam van de stad heeft iets van een tegenstelling in zich: Newcastle.

Newcastle is de twee na oudste stad van Australië en groot geworden door de kool-, staal-, en koperindustrie. Nog steeds heeft deze stad de grootste kolen exporthaven ter wereld. Stoffig, ruig, zeker niet ongevaarlijk en vanaf de nieuwe boulevard toch heel aantrekkelijk om naar te kijken. Vanaf het terras van een van de hippe cafés langs die kade, zagen we de grote vrachtschepen achter elkaar de haven binnen getrokken worden door de koddige sleepboten. De grijze loodsen, hijskranen en hoog opgestapelde containers aan de overkant staken artistiek af tegen het blauwe water. Grappig contrast dat in Newcastle, tot de crisis in de jaren 30, niet alleen die smerige industrieën floreerden, maar ook de grootste zeepfabriek van het zuidelijk halfrond!

Australische vrienden en kennissen kijken ons wat verbaasd aan als we enthousiast vertellen dat wij een lang weekend ín deze stad hebben doorgebracht en, vanuit Sydney, voorbij de populaire stranden van Central Coast reden. We zijn zelfs het pittoreske wijngebied Hunter Valley niet ingegaan. Wij vonden Newcastle zelf meer dan de moeite waard. Dat maar weinig mensen het op hun bucketlist plaatsen, is een van de pluspunten van de stad, want het is er, hoewel ik de lokale ondernemers heus een goede omzet gun, gelukkig niet zo toeristisch.

Niet dat er niets te doen is. Wij begonnen precies op tijd bij Fort Scratchley. Fanatieke vrijwilligers gekleed in oud militaire kostuums vuren exact om 13 uur het kanon af. Tegelijkertijd valt de ‘tijdbal’ op de torenspits van het douanekantoor. Alle navigatiesystemen en klokken weer gelijk. Al pootje badend struinden we daarna langs de twee rockpools en door het turquoise zeewater. Ik genoot van de architectuur-stadswandeling, want de stad staat vol goed bewaarde, historische panden, maar ook met kleurrijke aquaria. De kinderen renden vrolijk met ons mee langs alle overgeschilderde elektriciteitskasten. Glimlachend bekeken we samen ook de grappig geschilderde politieagent, postbode en serveerster op de telecom-pilaren.

Newcastle Museum is een te saaie naam voor de indrukwekkende, bijna emotionele tentoonstelling over de sluiting van dé BHP staalwerkfabriek. Zorg dat je op tijd bent voor de voorstelling van het knorrige hologram Harry, “vet cool” volgens Casper. We sloten het weekend af met de ANZAC memorial walk. Lopend over het mooie, brede, houten pad keken we tijdens de zonsondergang uit over de oceaan aan de ene kant en de heuvelachtige stad en de haven aan de andere kant. “Vinden jullie dit romantisch?”, vroeg Anne. Zeker.

Het is de sfeer van de stad. Aussie, maar dan iets hipper. Ik vond het heel lekker om in een historisch centrum te lopen, eindelijk weer eens, terwijl het centrum ook nieuw en opgeruimd aanvoelde. Grappige street art en interessante plekken om te bezichtigen, maar niet zo populair bij de grote massa. Mooie contrasten in Newcastle.

20190425_035205434_iOS

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s