Opgelucht

Doordat de nachten minder koud zijn, warmt het huis langzaam op. Overdag gaan de deuren en ramen weer open en stroomt de zon met de typische voorjaarswind naar binnen. Ik ben blij dat het weer lente is. De winter voelde niet goed.

We hebben wel heel veel leuke dingen gedaan trouwens, in het afgelopen seizoen. Zo zijn we, om ons 12½ jarige huwelijk te vieren, met z’n vieren een week naar Bali geweest. Een fantastische vakantie was dat! Voor de kinderen en mij de eerste keer in Azië. We zijn naar een heuse opera gaan kijken, Madama Butterfly, in het Sydney Opera House. Dat stond hoog op ons to do lijstje. Ik vond het geweldig! Net als de komische aftrap van Casper, die bij binnenkomst in het iconische gebouw -nogal luid- vroeg of we popcorn zouden kopen. Op een vrijdagmiddag zijn we spontaan naar Canberra gereden om ons in het hart van de Australische democratie te begeven. Check! Ook nog met heel goede vrienden uit Nederland uren gewandeld in The Blue Mountains en ons vergaapt aan de goudkleurige kliffen, uitgestrekte valleien vol eucalyptus en de prachtige zonsondergang. Maar mijn onbestemde wintergevoel zat me in de weg om vrij te schrijven over al deze mooie avonturen.

We wonen nu bijna twee jaar in Sydney. En zonder dat we het wilden, begonnen Rob en ik af te tellen. Maar naar wat? Ik verlangde voor het eerst in deze winter weer naar Nederland. Ik begon me een beetje af te zetten tegen de Australische, gekke gewoontes. Ergerde me aan de suffe bureaucratie, de overdreven voorzichtigheid en het afschuiven van verantwoordelijkheid, de mannelijke cultuur die ook door vrouwen in stand wordt gehouden en het project ‘gezonde schoolkantine’ waarin zoute Pretzels werden geïntroduceerd. Constateerde ik ook nog dat sommige vriendschappen oppervlakkiger blijven dan dat ik zou willen. Voor het eerst sinds we hier zijn, miste ik Nederland en het ‘gewone’.

Het vervelende bijeffect van (onbewust) aftellen is dat je afscheid begint te nemen. Ik had daardoor opeens een enorme drang om souvenirs te kopen. Regelmatig maalde ons things to do lijstje onrustig door mijn hoofd, want er is nog zoveel te doen. En ik twijfelde of de investering in nieuwe vriendschappen nog voldoende zou opleveren. Dat is dus echt funest. Tijdelijke emigratie is juist zo gaaf vanwege het avontuurlijke en kansrijke gevoel waarmee je in een onbekende omgeving nieuwe mensen en hun gewoontes leert kennen. Het flitsende initiatief en de blozende nieuwsgierigheid dreigden naar de achtergrond te verdwijnen. Een jaar eerder schreef ik nog enthousiast dat ik het zo weer zo doen, nu voelde ik me somber en onbestemd.

Aftellend begon Rob na te denken over zijn toekomstige rol. Hij heeft een heel leuke baan bij een internationaal bedrijf. Hij doet het goed, waardoor interessante en avontuurlijke mogelijkheden ontstaan. Nog niks concreet. Wat, waar en wanneer werden lastige vragen, die mij opjaagden. Ik wilde ongeduldig de antwoorden weten en maakte me zorgen over goed onderwijs voor Casper en Anne, ons huis dat we verhuren en mijn eigen loopbaan. Tegelijkertijd deelden Rob en ik het gevoel dat een definitieve einddatum ook zo jammer zou zijn. Al die tegenstrijdige emoties!

Rob en ik weten allebei heel zeker dat we uiteindelijk weer in Nederland gaan wonen. Al weten we niet precies wanneer, daar horen we thuis. De zon komt op en de lente begint. Ik kan maar beter blijven genieten van ons avontuur en eruit halen wat erin zit. Verwondering, trots, geluk, twijfel, onzekerheid en soms een somber moment. Ik heb mijn hart gelucht.

Liefs, Winnie

3 gedachtes over “Opgelucht

  1. Nienke Moll

    Hoi win,

    Wat fijn dat ik eindelijk weer iets van je hoor/lees. Soms vind ik het lastig om jou en Anne mee te nemen in het ‘gewone’ maar o zo fijne leven hier. Ik wil niet bijdragen aan heimwee of het avontuur in Australië negatief beïnvloeden. C&A en jij zijn Rob gevolgd naar de andere kant van de wereld. Dappertjes! Maar we denken echt heel veel aan jullie (hessel en Liselotte waren ook aan het berekenen wanneer de 3 jaar om waren) We hopen jullie snel weer gewoon in het dorp te zien. Liefs Nienke

    Op do 12 sep. 2019 om 04:08 schreef Familie Maris bekijkt het van de andere

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s