Lentebloeiers

Ik moet denken aan zo’n kleurplaat die we op de basisschool kregen met in elk kwadrant één duidelijk herkenbaar seizoen. Ik besprak het met Casper en Anne die keurig de kenmerken van de Nederlandse jaargetijden opsomden. Ik voelde me daar enigszins opgelucht over. In Sydney zien wij nu niet die mooie lichtgroene glans in het bos verschijnen. Hier was en blijft het het hele jaar groen.

Anne: “In Sydney is het lente als het weer dertig graden is en we naar het strand kunnen.” En op de vraag hoe de zomer zich dan manifesteert, zei ze: “Dan is het veertig graden.” Dus hoewel de seizoensovergangen voor ons, simpelweg door gebrek aan ervaring, nog onduidelijk zijn, vind ik die altijd groene en bloeiende natuur in Sydney vooral interessant. Verfrissend en verrassend, in elk seizoen laat de natuur zich hier in volle bloei zien.

Verwarrend is het ook. Wanneer de Wattle begint te bloeien, gaat er bij mij geen belletje rinkelen. Ik wéét inmiddels dat die eerste bloesem het prettige einde aankondigt van de nare winterkou in huis. Het zien van die struik vol vrolijke, lichtgele balletjes zou me hetzelfde gevoel kunnen geven als de eerste sneeuwklokjes die boven de aarde uitkomen. Maar mijn hoofd heeft die kennis en het lentegevoel nog niet aan elkaar gekoppeld.

Casper had afgelopen week een bijzondere ervaring. Hij werd “ge-swooped” door een zwart witte Magpie. Een raafachtige vogel die in deze tijd van het jaar zijn nest verdedigt door rakelings over je hoofd te suizen en daarbij een apart klikkend geluid maakt. Typisch voor de Australische lente. Maar ik luisterde vooral wat geschrokken naar zijn verhaal.

Na de Wattle beginnen de Jasmijn struiken te bloeien. Deze zoete, doordringende geur roept wél een sterke associatie met de lente in Sydney bij mij op. Gelukkig! De witte bloemetjes geven me hetzelfde gevoel als de Nederlandse krokusjes, wanneer je de kracht van de zon voelt toenemen. Jasmijn is verbonden aan onze eerste weken op Australische bodem, in de lente dus. Toen ik nog geen benul had van de natuur hier. Sommige mensen zijn er allergisch voor.

Bij het zien van een Amaryllis, denk ik aan de kerst. Mijn moeder gaf ons er in Nederland vaak één cadeau om in een hoge glazen vaas, in de warmte van de vensterbank, tot bloei te laten komen. Voor mij zijn de grote bloemen onderdeel van de kerstversiering in huis. Als we elkaar later belden, informeerde ze altijd hoeveel bloemen er verschenen waren. Die koppeling is ingewikkeld nu, want de Amaryllissen schitteren hier gewoon buiten in de tuin, in het voorjaar dus.

Tussen al die mooie bloeiers komen langzaam de eerste tekenen van kerst. Heel vreemd, de seizoenen op het zuidelijk halfrond. Ik moet binnenkort nieuwe dansschoenen regelen voor Anne’s kerstuitvoering. Kerst, in mijn korte broek ben ik daar nog lang niet mee bezig…

Geniet mee van de Australische lente en de verrassende bloemen. Bekijk hieronder onze eigen foto’s.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s