Paardenkracht

Toen Anne zei dat ik eruitzag als Koningin Máxima, wist ik dat ik goed zat. Fleurig kort jurkje, hoge hakken en een fascinator in mijn haar. Een fascinator, die van mij bestond uit een bol stukje felroze tule met daarbovenop een kunstige, zwarte krul, gedramatiseerd met wat springerige kraaltjes en twee rechtopstaande veren. Hoewel Anne’s opmerking me richting ‘prinsjesdag’ voerde, hield ik toch een hoog carnavalsgevoel. Een hoofddecoratie die het hoofd versiert maar niet bedekt. Ik ben gek op verkleedpartijtjes!

Vrienden en collega’s waarschuwden voor een cultuurschok; wij bereidden ons voor op een bacchanaal langs de paardenrenbaan. Samen met Willemijn en Rogier, de eerste ook geheel in stijl met fascinator, bezochten we ‘Royal Randwick’. Het oude clubgebouw in koloniale stijl zag er bijzonder stijlvol uit en straalde elegantie uit. We lieten ons fotograferen naast keurig aangelegde bloembedden. Met onze dagkaarten kwamen we die club niet in. Ernaast stond een rechthoekig complex met tribunes, skyboxen en op de begane grond een enorme gokhal.

Mannen horen een pak te dragen, bij voorkeur met een pastelkleurig overhemd. Wij hadden alleen oog voor de vrouwen. Fascinerend. Veel bloot dat schommelend, bekneld en ontsnappend de aandacht trok. Een rits die niet eens dicht kon, dikke lagen make-up, maar wel allemaal met zo’n ding in het haar. Anderen zagen er verfijnder uit in hun gebloemde jurken, bijpassende schoenen en een haaraccessoire die het geheel complementeerde. Variaties op de Romeinse laurierkrans zijn dit seizoen in de mode. Deze vrouwen nipten aan hun Moët en leken precies te weten welke paarden de beste winkansen hadden.

Paardenraces is de derde meest bezochte kijksport in Australië, na Australian rules football en rugby. Op internationale schaal heeft dit land meer renbanen dan enig ander. Royal Randwick is, maar zes kilometer vanaf het centrum, goed bereikbaar. Een middag naar de paardenraces is hier een populair, normaal uitje, voor allerlei ‘types’ dus en leeftijden ook, alsof je samen naar de film gaat. Maar dan met meer drank. Ik zag groepen vrienden en bekenden samenkomen rond een tafeltje, het zichzelf gemakkelijk maken, in de felle zon, lekker relaxen. Drinkend en lachend, de paarden negerend. Met een 3% biertje vermeden wij de cultuurschok.

Eigenlijk heb ik niet zo heel veel met paarden. Willemijn wel. Ze sprak met veel respect haar bewondering uit over de galopperende spierbundels en riep de dieren, terwijl we tegen het witte hek aanstonden, welgemeende complimenten toe als ze na de race bezweet en dampend voorbij liepen om verzorgd te worden.

In de gokhal zochten we een computer en kozen daar, na wat noodzakelijke uitleg over deze gokwereld, de meest veelbelovende paardennamen uit. Bottaga, Strike for Love, Esperanca en Ken’s Dream moesten het voor ons verdienen. De machine nam ons geld gretig in ontvangst. Het spektakel werd meteen een stuk spannender! Wat we niet verloren in de eerste race, verdween wel na de tweede. We waren zó dichtbij…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s